Kodeks Hammurabiego

Kodeks Hammurabiego – babiloński zbiór praw zredagowany i spisany w XVIII w. p.n.e. za panowania króla Hammurabiego, szóstego przedstawiciela I dynastii z Babilonu.

Ogólna charakterystyka
Z dotychczas odnalezionych podczas wykopalisk archeologicznych mezopotamskich zbiorów praw kodeks Hammurabiego jest w najlepszym stanie. Odnaleziony w 1902 roku w Suzie (dzisiejszy Iran) przez francuskiego archeologa – M. Jequier, członka wyprawy de Morgana. Tekst wyryto w diorycie pismem klinowym w dialekcie babilońskim języka akadyjskiego, niemal kompletny. Jako pierwszy tłumaczeniem 51 zachowanych kolumn tekstu zajął się francuski asyriolog Vincent Scheil. Sama stela znajduje się obecnie w Luwrze. W górnej części stożka zobrazowano króla Hammurabiego, stojącego w kornej postawie przed bogiem słońca, Szamaszem, który siedzi na tronie. Król przyjmuje insygnia władzy z rąk tego głównego bóstwa całej Mezopotamii. W ten sposób Hammurabi uświadamiał wszystkim, że władza oraz prawa przez niego nadane pochodzą od samego boga i są nienaruszalne. Stelę dla podkreślenia jej znaczenia ustawiono przy największej świątyni Babilonu.

Źródła poznania
Intencją Hammurabiego jako prawodawcy było spisanie wszystkich panujących zwyczajów i praw oraz ustanowienie jednolitych norm ułatwiających rozwój społeczno-gospodarczy Mezopotamii. Przez tę kodyfikację dążył też do zatarcia różnic pomiędzy południem a północą rozległego kraju (pomiędzy Sumerami i Akadami). W tym celu kazał wyryć obowiązujące w jego państwie prawa (prawdopodobnie w znacznej mierze stosowane przez Sumerów) na wysokiej ponad dwa metry steli. W roku 1160 p.n.e., po najeździe Elamitów pod wodzą Szutruk-Nahhunte I na dolną Mezopotamię, stela z Kodeksem została zrabowana z Sippar i wywieziona do Suzy.

Znane są także wcześniejsze zbiory praw, zachowane fragmentarycznie, starsze od kodeksu Hammurabiego: kodeks Urukaginy (I połowa XXIV wieku p.n.e.), kodeks Ur-Nammu (przełom XXII–XXI wieku p.n.e.), kodeks Bilalamy z Esznunny (przełom XXI–XX wieku p.n.e.), kodeks Lipit-Isztara (XX wiek p.n.e.), zapisane – podobnie jak Kodeks Hammurabiego – po babilońsku.

Charakter praw Hammurabiego
Tekst ze steli pozbawiony wyróżnień i punktów, a przez to faktycznie niemający charakteru kodeksu, we współczesnych przekładach dzieli się na trzy części: wstęp, właściwe przepisy prawne z 282 paragrafami oraz epilog zawierający sankcje prawne.

Kodeks unifikował i systematyzował obowiązujące prawa z wielu dziedzin. Zawierał przepisy prawa karnego, prywatnego oraz procesowego. Znaczna część spisanych praw dotyczyła kwestii ochrony majątku oraz spraw rodzinnych (np. rozstrzygnięć w sprawach dziedziczenia, przynależności dzieci, zdrady małżeńskiej). Wiele miejsca poświęca się też problemom handlowym, kredytom, umowom, odpowiedzialności z tytułu wynagrodzenia szkody. Uwzględniono także podstawowe ceny towarów i usług. Opisano procedurę postępowania sądowego oraz wymieniono przestępstwa i odpowiednie dla nich kary. System kar opierał się na prawie talionu oraz mutylacji (Czym uczyniłeś to ci odetniemy, na przykład jeśli syn uderzył ojca, ucinano mu rękę). Wiele przestępstw zagrożonych było karą śmierci. Tylko nieliczne kary były bezkrwawe i ograniczały się do grzywny w srebrze, co dla karanego mogło się skończyć niewolą za długi.

Prawo ustanowione przez Hammurabiego miało charakter kazuistyczny, to znaczy jego przepisy formułowano przewidując konkretne, możliwe do popełnienia przestępstwa, nie starając się o wypracowanie uniwersalnych zasad ogólnych. Mieszkańcy państwa Hammurabiego nie byli równi wobec prawa. O wielkości kary decydował status: wolny czy niewolnik, posiadany majątek lub funkcja (wyróżnia się urzędników – dwór). Liczyło się, kto skarżył i kto był oskarżonym. Za uszkodzenie ciała niewolnika odszkodowanie brał jego właściciel (odszkodowanie za utratę zdolności do pracy).

Przykłady prawne w Kodeksie Hammurabiego

§ 1 Jeśli ktoś kogoś oskarżył i rzucił na niego podejrzenie o zabójstwo, zaś tego mu nie udowodnił, ten kto go oskarżył, poniesie karę śmierci.
§ 22 Jeśli obywatel dokonał rabunku i został złapany, człowiek ten zostanie zabity.
§ 102 Jeśli kupiec dał agentowi handlowemu pieniądze jako pożyczkę bezprocentową, a on tam, gdzie poszedł, poniósł stratę, zwróci kupcowi kapitał.
§ 103 Jeśli podczas jego podróży nieprzyjaciel zabierze mu wszystko, co niósł, przed bogiem przysięgnie i będzie uwolniony.
§ 128 Jeśli obywatel żonę sobie wziął, a umowy z nią nie zawarł, kobieta ta nie jest jego żoną.
§ 153 Żona, która dla poślubienia drugiego mężczyzny kazała zabić swego męża, ma zostać wbita na pal.
§ 195 Jeśli syn ojca swego uderzył, rękę mu utną.
§ 196 Jeśli obywatel oko obywatelowi wybił, oko mu wybiją.
§ 197 Jeżeli obywatel złamał kość, kość złamią jemu.
§ 198 Jeśli wyrwał oko poddanego albo złamał kość poddanego, zapłaci jedną minę srebra.
§ 199 Jeśli wyrwał oko niewolnika innej osoby albo złamał kość niewolnikowi innej osoby, zapłaci połowę ceny jego kupna.
§ 200 Jeśli obywatel wybił ząb obywatelowi równemu sobie, ząb wybiją jemu.
§ 205 Jeśli niewolnik obywatela w policzek obywatela uderzył, ucho mu utną.
§ 221 Jeśli lekarz kość obywatela złamaną wyleczył lub mięsień bolący uzdrowił, ranny da lekarzowi 5 szekli srebra [1 szekiel to około 10,5 g].
§ 218 Jeśli lekarz obywatelowi operację ciężką nożem z brązu wykonał i spowodował śmierć obywatela lub łuk brwiowy obywatela nożem z brązu otworzył i oka obywatela pozbawił, rękę utną mu.
§ 229 Jeśli budowniczy wybudował komuś dom, a dzieła swego nie wykonał trwale i dom, który wybudował, zawali się i zabije właściciela, budowniczy poniesie karę śmierci.

Wartość praw Hammurabiego
Prawa ustalone w Kodeksie Hammurabiego są obecnie uważane za największe dzieło legislacyjne starożytnego Wschodu, którego celność myśli prawnej przewyższyły dopiero kodyfikacje Justyniana (Digesta Justyniana: Corpus Iuris Civilis). Kazuistyczny system budowy norm, mimo upływu blisko dwóch tysięcy lat, zastosowali również juryści Justyniana. Zniesienie systemu prawnego Hammurabiego było rezultatem upadku ówczesnej cywilizacji pod naporem Persów.

Znajomość Prawa Hammurabiego w Polsce
Pierwsze, częściowe tłumaczenie Kodeksu Hammurabiego, ukazało się w 1905 roku. Następnie w 1957 roku ukazało się polskie tłumaczenie tekstu czeskiego asyriologa i historyka prawa, Josefa Klimy, wraz z obszernymi komentarzami, zachowującymi do dziś swoją wartość. Pierwsze pełne tłumaczenie z oryginału na język polski przygotował dr Marek Stępień. Ukazało się drukiem w 1996 roku pod tytułem Kodeks Hammurabiego.

Question: Który lud przyczynił się do zniesienia ustanowionego w XVIII w. p.n.e. babilońskiego systemu praw?

Answer: Lud, który przyczynił się do zniesienia ustanowionego w XVIII w. p.n.e. babilońskiego systemu praw, to Persowie.

Question: Jak nazywamy ustanowiony w XVIII w. p.n.e. babiloński zbiór praw?

Answer: Ustanowiony w XVIII w. p.n.e. babiloński zbiór praw to kodeks Hammurabiego.

Question: Czy kodeks Hammurabiego zniesiono w wyniku upadku cywilizacji babilońskiej?

Answer: Tak.

Question: Który lud doprowadził do upadku cywilizacji babilońskiej?

Answer: Lud, który doprowadził do upadku cywilizacji babilońskiej, to Persowie.


Łuskiewnik czyli nie zawsze rośliny są samożywne

W podręcznikach szkolnych rośliny są przedstawiane jako samożywne (autotroficzne), zdolne do fotosyntezy. W odróżnieniu o heterotrofów, żywiących się "cudzą" materią organiczną. Ramy są potrzebne. To one pokazują mimochodem także i to, co poza nimi. Spotykanie wyjątków jest frapujące. Co zrobisz z takim niepasującym wyjątkiem, jak już dostrzeżesz? Wyrzucisz, przemilczysz, usuniesz z podręcznika czy może skłoni Cię do refleksji i poszerzy Twoją wiedzę?

Wczesną wiosną w lesie spotkałem niezwykłą roślinę, wymykającą się ze schematów. To łuskiewnik różowy (Lathraea quamaria) roślina pasożytnicza z rodziny zarazowatych (Orobanchaceae). Rodzaj łuskiewnik obejmuje co najmniej cztery gatunki. Występują w Eurazji. W Europie rosną trzy gatunki, z których  jeden w Polsce – właśnie  łuskiewnik różowy. Łuskiewniki są pasożytami całkowitymi, ich pędy pozbawione są chlorofilu a więc nie są zdolne do fotosyntezy jak na roślinę przystało. Łuskiewniki są pasożytami różnych gatunków drzew (najczęściej olch, wierzb i topoli, także leszczyny i buka). Pasożytuje na korzeniach tych drzew, pobierając za pomocą ssawek wodę wraz z solami mineralnymi i substancjami organicznymi. A że dzieje się to pod ziemią to zdolność do fotosyntezy zaniknęła całkowicie, jako zbędna (proszę porównać półpasożytniczą jemiołę). A ponieważ przez kilka lat prowadzi życie całkowicie podziemne, to i nie transpiruje. Wiosną tylko pojawiają się pędy nadziemne z kwiatami. I ujawnia się związek tej niecodziennej rośliny z owadami.

Pędy nadziemne z kwiatami łuskiewników rozwijają się wiosną. Wtedy można je zobaczyć. Jak na rośliny przystało mają kwiaty, które zapylane są przez muchówki i błonkoskrzydłe, często występuje także samopylność. Nasiona zaopatrzone są w elajosomy, zjadane przez mrówki, które przy okazji roznoszą nasiona. Raz więc owady przenoszą pyłek i pomagają w zapyleniu, dwa - roznoszą nasiona i pomagają w dyspersji. Podwójny związek z owadami i historia wspólnej ewolucji (koewolucji).

Ale to nie wszystko z zadziwiających cech łuskiewników. Na ich pędach podziemnych zredukowane, łuskowate liście tworzą zagłębienia, mogące według niektórych badaczy funkcjonować jako pułapki, sugerując, że są to także rośliny mięsożerne. Ale to tylko przypuszczenie. Nie zaobserwowano odpowiednich enzymów jak i nie widziano ofiar. Następnym razem na spacerze w lesie uważnie się przyjrzyj się, może będziesz świadkiem przełomowej i sensacyjnej obserwacji.

Moja zbuntowana dusza od zawsze (mojego życia a nie Wszechświata) szukała tego, co nie mieści się w schematach i sztywno wyznaczonych ramach. Ciekawiło mnie to, co poza (żeby zobaczyć to, co poza, najpierw trzeba poznać to, co w wyznaczonych przegródkach. Bez tego nie da się wyjść poza ramy). Dotrzeć do końca świata i zobaczyć co tam jest, co jest poza końcem (jak na słynnej grafice ze średniowiecza czy renesansu, już nie pamiętam). Wyjątki zwracały i zwracają moją uwagę. Dodają smaku.

Przypomniało mi się to a propos rozkładu materiału i szkolnego programu oceniania, pięknie zebranego w tabelkę. Życie jest jednak znacznie bogatsze a sytuacje szkolne często wykraczają poza ramy, przewidziane przez autorów takich uroczych tabelek. Wolałbym, aby nauczyciele z nich korzystający czuli się buntownikami i samodzielnie wychodzili poza nakreślone ramy. Bo i tak muszą.

Nie wszystko zmieści się w przegródkach, tabelkach. Klasyfikacja czy rozumienie? Sztywna reguła czy tylko punkt wyjścia? Bogactwo relacji w świecie organizmów żywych jest ogromne. Próbując to uogólnić warto wspomnieć o klasach abstrakcji i klasach dyskrecji. To dwa sposoby porządkowania obserwowanych zjawisk.

Te pierwsze są tymczasowe (klasy abstrakcji), wskazują na czynnik wyróżniający, definiujący podział. I zakładają, że zawsze można dokonać wyabstrahowania w oparciu o inny czynnik. Można inaczej podzielić i wyróżnić obiekty. Z tego powodu mamy sporo różnych podziałów zachodzących na siebie. Klasy dyskrecji to sztywne i nieprzekraczalne granice, dzielenie na zbiory zamknięte (klasyczne). Można zaliczyć obiekt tu albo tam, bez żadnych niuansów i innych możliwości. Na przykład w klasie szkolnej możemy wyróżnić zbiór chłopców i zbiór dziewczynek. A co zrobić, gdy ktoś nie w pełni pasuje ani tu ani tam? Biologia zna wiele takich przypadków. To co, usunąć, zaprzeczyć, na siłę przyporządkować wbrew rzeczywistości? Usunąć z tabelki, usunąć z lekcji? Może lepiej wyjść z ciasnych ram i mieć odwagę spojrzeć inaczej? Wymaga to rozumienia istoty sprawy a nie tylko zapamiętania "tabelki".

Wyjście z ramek, z wyznaczonych tabelkami przegródek wymaga samodzielności i odwagi rozumienia a nie tylko zapamiętania. Skoro w tabelce nie przewidziano to nie istnieje? Matematyka stworzyła teorie zbiorów rozmytych, czyli nawet matematycznie da się. Z czego korzystają biolodzy i ekolodzy. Bo taki model lepiej opisuje rzeczywistość. Mieć odwagę spojrzeć inaczej i sprawdzić, czy się rozumie.

Co z tym łuskiewnikiem? Jest przecież rośliną. Ale jednocześnie jest niefotosyntetyzującym pasożytem. Czy ewolucja po raz kolejny powtarza powstawianie różnych poziomów troficznych i różnych relacji? Parafrazując porzekadło można napisać, że ewolucja to i na gwoździu zupę ugotuje.

Question: Czy wszystkie rośliny posiadające kwiaty są autotroficzne?

Answer: Nie.

Question: Czy rośliny autotroficzne to rośliny samożywne?

Answer: Tak.

Question: Co oznacza, że rośliny są samożywne?

Answer: To, że rośliny są samożywne, oznacza, że są zdolne do fotosyntezy.

Question: Czy łuskiewniki są zdolne do fotosyntezy?

Answer: Nie.

Question: Czy łuskiewniki mają kwiaty?

Answer: Tak.


Marta Nieradkiewicz

Marta Nieradkiewicz (ur. 21 czerwca 1983 w Łodzi) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Życiorys

Marta Nieradkiewicz ukończyła VI Liceum Ogólnokształcące w Łodzi, w klasie o profilu teatralno-filmowym. W 2007 ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi i w tym samym roku na XXV Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi otrzymała Wyróżnienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rolę Klarysy Hailsham-Brown w przedstawieniu Pajęcza sieć oraz nagrodę Publiczności w kategorii „najbardziej elektryzująca rola żeńska”. Za rolę Sylwii w filmie Płynące wieżowce otrzymała Nagrodę za drugoplanową rolę kobiecą na 38. Gdynia Film Festival, Złotego Szczeniaka za drugoplanową kreację aktorską kobiecą na Festiwalu Aktorstwa Filmowego im. Tadeusza Szymkowa we Wrocławiu i nominację do Polskiej Nagrody Filmowej w kategorii najlepsza drugoplanowa rola kobieca. W 2014 otrzymała Nagrodę „Złotą Maskę” za żeńską rolę w spektaklu Bracia i siostry w reżyserii Mai Kleczewskiej wystawianym przez Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu. Występowała m.in. w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2008–2012) i Teatrze Dramatycznym w Opolu (2012–2013), a od roku 2013 jest aktorką Starego Teatru w Krakowie. W 2014 roku wystąpiła w teledysku Dawida Podsiadły do piosenki „No”, a w marcu 2016 roku zagrała w teledysku do utworu „Co jest ze mną nie tak” Pezeta i Czarnego HIFI.

Życie prywatne

Jest związana z Dawidem Ogrodnikiem, ma z nim córkę Jaśminę (ur. 2018).

Question: Czy Marta Nieradkiewicz pracowała w Starym Teatrze w Krakowie, gdy otrzymała nagrodę Złotej Maski?

Answer: Tak.

Question: Kiedy Marta Nieradkiewicz otrzymała Nagrodę Złotej Maski?

Answer: Marta Nieradkiewicz otrzymała Nagrodę Złotej Maski w 2014 roku.

Question: Od którego roku Marta Nieradkiewicz pracuje w Starym Teatrze w Krakowie?

Answer: Marta Nieradkiewicz pracuje w Starym Teatrze w Krakowie od 2013 roku.


Tuatha Dé Danann

Tuatha Dé Danann (wymowa nowoirlandzka: [t̪ˠuːəhə dʲeː d̪ˠan̪ˠən̪ˠ], wymowa staroirlandzka: [t̪uːaθa d̪ʲeː d̪an̪an̪]; „plemię, lud bogini Danu”) – według tradycji Lebor Gabála Érenn (Księga Inwazji) piąta grupa ludności zamieszkująca Irlandię. Są uważani za reprezentantów bogów goidelo-iryjskich; chrześcijańscy redaktorzy księgi zredukowali ich do stopnia historycznych królów i bohaterów.

Pochodzenie i historia

Poemat w Księdze z Leinster wymienia wielu z Tuatha Dé, ale kończy się słowami „Mimo że (autor) wylicza ich, nie oddaje im czci”. Goibniu, Creidhne i Luchta przypisani są do Tri Dée Dána („trzej bogowie kunsztu”), a imię Dagdy jest w średniowiecznych tekstach interpretowane, jako „dobry bóg”. Nawet po tym jak zostali usunięci z listy władców Irlandii, postaci takie jak Lug, Mórrigan, Aengus i Manannan pojawiają się w historiach umiejscowionych stulecia później, zdradzając wszelkie znamiona nieśmiertelności. Posiadają liczne paralele w całym świecie Celtów. Nuada jest spokrewniony z brytyjskim bogiem Nondesem; Lug jest odbiciem pan-celtyckiego bóstwa Lugusa; Tuireann jest związany z galijskim Taranisem; Ogma z Ogmiosem; Badb z Catuboduą.

Tuatha Dé Danann pochodzili od Nameda, przywódcy poprzedniej fali ludności zamieszkującej Irlandię. Przybyli z czterech północnych miast: Falias, Gorias, Murias i Finias, gdzie zdobyli swe zdolności nadprzyrodzone i atrybuty. Przybyli do Irlandii około 1 maja (data święta Beltaine), na burzowych chmurach, jednak późniejsze przekazy racjonalizują to, mówiąc, że spalili swe statki, zapobiegając odwrotowi a „chmury” były dymem z płonących okrętów. Inne źródła podają, że przybyli z zachodu na chmurach.

Pod przywództwem swego króla Nuady, wzięli udział w pierwszej bitwie pod Magh Tuiredh, na zachodnim wybrzeżu, z której wyszli zwycięsko, rozgramiając i wypierając niezdarnych i słabo uzbrojonych Fir Bolgów, którzy w tym czasie zamieszkiwali Irlandię. Podczas bitwy Nuada stracił ramię. Odkąd nie był już doskonały, nie mógł już dłużej być królem i został zastąpiony przez pół-Fomorianina, Bresa, który w swych rządach wprowadził tyranię. Medyk Dian Cecht odtworzył ramię Nuady przy użyciu płynnego srebra, co pozwoliło królowi na ponowne przejęcie władzy nad plemieniem. Wkrótce Tuatha Dé zmierzyli się z Fomorianami w drugiej bitwie pod Magh Tuiredh. Nuada został zabity przez zatrute oko króla Fomorian Balora, lecz Balor zginął z rąk Luga, który przejął rządy jako król.

Trzecia bitwa została stoczona przeciwko kolejnym falom najeźdźców, Milezjan z Hiszpanii potomków Mila Espáine (który, jak uważa się, reprezentuje Celtów goidelickich). Milezjanie napotkali na swej drodze trzy boginie z Tuatha Dé, Ériu, Banbę, i Fodlę, które poprosili o pozwolenie na osiedlenie się na wyspie. Boginie zażądały w zamian, aby od ich imion nazwać ową wyspę; od słowa Ériu wywodzi się współczesna nazwa Éire, a Banba i Fodla są wciąż w użyciu jako poetyczne określenia Irlandii.

Jednak nie zgodzili się na to mężowie bogiń Mac Cuill, Mac Cecht, Mac Gréine, którzy w tym czasie byli królami Tuatha Dé. Poprosili więc o trzydniowy rozejm, podczas którego Milezjanie mieli wrócić na statki i odpłynąć na odległość „dziewięciu fal” od brzegu, aby rozegrać bitwę sprawiedliwie. Milezjanie przystali na to, ale Tuatha Dé użyli swych mocy i stworzyli magiczny sztorm, który miał zepchnąć najeźdźców z dala od wyspy. Milezjański poeta Amergin chwycił morze swymi wersami, aby jego lud mógł wylądować i pokonać Tuatha Dé pod Tailtiu. Ci jednak poprowadzeni przez Dagdę, zdołali ukryć się pod ziemią wzgórz Sídhe.

Walczyli jeszcze przeciwko wiedźmie Carman i jej trzem synom. Mówi się, że sprowadzili do Irlandii rydwany i druidów.

Question: Czy Nuada brał udział w bitwie z Milezjanami?

Answer: Nie.

Question: Czy Nuada został zabity podczas drugiej bitwy Tuatha Dé Danann z Fomorianami?

Answer: Tak.

Question: Czy trzecią bitwę Tuatha Dé Danann stoczyli z Milezjanami?

Answer: Tak.


 Roger Cicero

Roger Cicero (ur. 6 lipca 1970 w Berlinie, zm. 24 marca 2016 w Hamburgu) – niemiecki piosenkarz jazzowy, reprezentant Niemiec w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2007 roku.

Kariera muzyczna

Cicero był synem pianisty Eugena Cicero. Jako piosenkarz zadebiutował w wieku 11 lat występem z niemiecką piosenkarką Heleną Vitą. Jako szesnastolatek został członkiem RIAS-Tanzorchester pod dyrekcją Horsta Jankowskiego. W wieku osiemnastu lat wstąpił do Hohner Conservatory w Trossingen, gdzie otrzymał wykształcenie w klasie fortepianu, gitary i śpiewu.

W latach 1989–1993 występował z Eugen Cicero Trio, zaś od 1991 do 1996 roku studiował śpiew w klasie jazzu w Hogeschool voor de Kunsten (Akademii Sztuk Pięknych) w Hilversum. Od tego czasu występował w takich zespołach jak Jazzkantine i Soulounge, z którymi brał udział w Montreux Jazz Festival.

W 2003 roku założył swój własny zespół Roger Cicero Quartet. W 2006 nagrał album zatytułowany Good Morning Midnight wraz z jazzową pianistką Julią Hülsmann, zaś pod koniec maja tego samego roku ukazała się jego debiutancka solowa płyta długogrająca zatytułowana Männersachen.

W 2007 roku Cicero wydał swój drugi album studyjny zatytułowany Beziehungsweise. W tym samym roku piosenkarz zgłosił się do udziału w krajowych eliminacjach eurowizyjnych z utworem „Frauen regier’n die Welt”. W marcu wystąpił w finale selekcji i zajął pierwsze miejsce po zdobyciu największego poparcia telewidzów, dzięki czemu został wybrany na reprezentanta Niemiec w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Helsinkach. 12 maja wystąpił w finale widowiska i zajął ostatecznie 19. miejsce z 49 punktami na koncie.
3 kwietnia 2009 roku premierę miała jego trzecia solowa płyta studyjna zatytułowana Artgerecht. W tym samym roku Cicero zadebiutował jako aktor w filmie Hilde wyreżyserowanym przez Kaia Wessela, w którym wcielił się w rolę Ricciego Bluma, a także użyczył swojego głosu Księciu Naveenowi w niemieckiej wersji językowej filmu animowanego Księżniczka i żaba. W sierpniu wystąpił jako jeden z artystów podczas koncertu zagranego we Frankfurcie nad Menem w hołdzie Dalajlamie Tenzinowi Gjaco.

12 lutego 2010 roku wraz ze swoim zespołem zagrał koncert w ramach festiwalu jazzowego Montreux Jazz Festival organizowanego w Szwajcarii. Zapis dźwiękowy z koncertu został wydany na nowej płycie koncertowej Cicero zatytułowanej Roger Cicero – Live at Montreux 2010. W październiku premierę miała jego debiutancka książka zatytułowana Weggefährten: Meine Songs fürs Leben, w której piosenkarz opowiedział o utworach muzycznych mających największy wpływ na jego życie i twórczość, a także o swoich początkach muzycznych i studiach w Holandii. Niedługo po wydaniu książki artysta wyruszył w trasę koncertową wraz z pianistą Lutzem Krajenskim.

W 2011 roku Cicero wydał swój czwarty album studyjny zatytułowany In diesem Moment. Jeden z utworów z płyty, „Für nichts auf dieser Welt”, został wybrany przez niemieckie stowarzyszenie piłkarskie na oficjalny hymn fanów reprezentacji Niemiec podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej „Euro 2012”. W kwietniu 2012 roku Cicero wystąpił razem z amerykańskim aktorem i piosenkarzem Robertem Davim w programie Durch die Nacht mit... emitowanym na francusko-niemieckim kanale telewizyjnym Arte.

W 2014 roku premierę miała jego piąta płyta studyjna zatytułowana Was immer auch kommt. W tym samym roku wziął udział w programie Sing meinen Song – Das Tauschkonzert 2014 emitowanym przez telewizję VOX, w którym wystąpił u boku takich wykonawców, jak Xavier Naidoo, Sarah Connor, Sascha Schmitz, Andreas Gabalier, Sandra Nasić i Gregor Meyle. Zapis dźwiękowy występu ukazał się na specjalnej płycie studyjnej o tym samym tytule. Pod koniec roku wziął udział z tymi samymi artystami w nagraniu świątecznego odcinka programu, a zapis koncertu ukazał się na płycie studyjnej zatytułowanej Sing meinen Song (Das Weihnachtskonzert).

Życie prywatne
Roger Cicero spotykał się z Kathrin Claasen, z którą 1 maja 2008 roku doczekał się syna, Louisa. W sierpniu 2013 roku para rozstała się.

24 marca 2016 zmarł w wieku 45 lat w wyniku udaru mózgu.

Question: Komu w 2009 roku użyczył głosu reprezentant Niemiec w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji z 2007 roku?

Answer: Reprezentant Niemiec w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji z 2007 w roku 2009 użyczył głosu Księciu Naveenowi.

Question: Czy Roger Cicero był reprezentantem Niemiec w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2007 roku?

Answer: Tak.

Question: Komu w 2009 roku użyczył głosu Roger Cicero?

Answer: Roger Cicero w 2009 roku użyczył swojego głosu Księciu Naveenowi.


Faza REM

REM (z ang. rapid eye movement, dosł. „szybki ruch okiem”) lub sen paradoksalny – faza snu, w której występują szybkie ruchy gałek ocznych. Na tym etapie snu występuje wysoka aktywność mózgu, oddech jest nieregularny, wzrasta częstość skurczów serca, pojawiają się marzenia senne.

Faza REM występuje okresowo, zajmując około 25% czasu snu u młodych osób. Po tej fazie pojawia się faza NREM. Epizody snu REM normalnie powtarzają się co 90 minut i trwają od 5 do 30 minut.

Sen REM daje mniej wypoczynku niż sen wolnofalowy i jest zwykle związany z pojawieniem się marzeń sennych. Chociaż jego funkcja nie jest znana, wydaje się, że jest ważny dla zdrowia. Deprywacja snu REM u szczurów może doprowadzić do śmierci w ciągu kilku tygodni.

Chorobą związaną z napadowym pojawianiem się snu REM podczas czuwania (w dzień) jest narkolepsja.

Znaczenie snu REM
Badania nad pozbawieniem snu REM człowieka po raz pierwszy przeprowadził w 1966 roku William Dement. W tych czasach powszechne było mniemanie, że tylko w tym śnie pojawiają się marzenia senne. Wówczas Dement przypuszczał, że deprywacja snu REM u człowieka powoduje drażliwość i trudności w skupieniu uwagi. Później jednak, po dalszych badaniach wycofał się z tych twierdzeń.

Mimo tego większość badań wykazuje istotne znaczenie ilości snu REM dla jakości samopoczucia psychicznego i funkcjonowania umysłowego oraz dla zapamiętywania, nauki. Jednak właściwie nie ma obecnie przekonujących dowodów, które mogłyby jednoznacznie potwierdzić bądź obalić znaczenie snu REM dla powstawania śladów pamięciowych u człowieka i ogólnie poprzeć lub obalić którąś z licznych teorii tłumaczących znaczenie snu REM. Mimo to wciąż pleni się przekonanie o rzekomych zgubnych następstwach braku snu REM u człowieka.

Zgodnie z tzw. „teorią wartownika” (ang. sentinel hypothesis), której autorem jest Amerykanin Fred Snyder, sen REM, w którym aktywność bioelektryczna mózgu przypomina czuwanie i w którym istnieje skłonność do łatwego wybudzenia się umożliwia podczas nocy okresową kontrolę otoczenia, co w niepewnym środowisku ułatwia przeżycie.

Question: Czy faza snu przypominająca czuwanie daje mniej wypoczynku niż sen wolnofalowy?

Answer: Tak.

Question: Która faza snu daje mniej wypoczynku niż sen wolnofalowy?

Answer: Mniej wypoczynku niż sen wolnofalowy daje sen REM.

Question: Jaka jest aktywność mózgu w trakcie snu REM?

Answer: Aktywność mózgu w trakcie fazy snu REM przypomina czuwanie.


Kabaret Potem

Kabaret Potem – działający w latach 80. i 90. XX w. kabaret, założony przez studentów Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze. Istniał od 25 listopada 1984 do 28 czerwca 1999, z roczną przerwą w 1988. Był pierwszym kabaretem zaliczanym do Zielonogórskiego Zagłębia Kabaretowego.

Historia kabaretu

Początki kabaretu Potem to występy na studenckich imprezach okolicznościowych. Nazwa powstała przez skojarzenie z nazwą klubu studenckiego „Zatem”. Próby kabaretu odbywały się w klubach Zatem i Gęba.

Pierwotny skład (od 25 listopada 1984) tworzyli dwaj studenci pedagogiki kulturalno-oświatowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej: Krzysztof Langer (do 1985) i Dariusz Kamys. Początkowo występowali też, między innymi: Janusz Klimenko (1985–1990), Ewa Sopielewska (do 1987), Andrzej Kłos (do 1985) i Mirosław Kowalik. Pierwszym pianistą zespołu był Paweł Jarosz (do 1985). W kwietniu 1985 Władysław Sikora (wówczas pracujący jako monter telefonów) zajął miejsce Krzysztofa Langera w roli lidera kabaretu.

Po trzech latach działalności kabaret Potem rozpadł się. Bezpośrednią przyczyną rozpadu było powołanie do zasadniczej służby wojskowej Dariusza Kamysa i Janusza Klimenko, ale pośrednio także spadek formy artystycznej kabaretu w kolejnych programach. Potem reaktywował się w 1989, a w nowym składzie znaleźli się byli członkowie kabaretu Drugi Garnitur: Joanna Chuda (obecnie Kołaczkowska) i Adam Nowak (do 1990, późniejszy lider zespołu Raz, Dwa, Trzy). Od około 1990 tworzyli go: Joanna Kołaczkowska, Mirosław Gancarz (od 1986), Leszek Jenek, Dariusz Kamys, Adam Pernal (pianista) i Władysław Sikora (kierownictwo).

Potem stanowił podstawę kabaretowej Formacji Zaś (1988–1990). Niektórzy członkowie Potem, na czele z liderem całego środowiska, Władysławem Sikorą, w ramach Formacji opiekowali się nowymi kabaretami Zielonogórskiego Zagłębia Kabaretowego.

Pożegnalny występ kabaretu miał miejsce 28 czerwca 1999 w kinie „Newa” w Zielonej Górze, ostatni występ odbył się 30 czerwca 1999 w Teatrze Ziemi Rybnickiej w Rybniku.

Po zamknięciu

Działalność kabaretową do dziś prowadzą Joanna Kołaczkowska i Dariusz Kamys, którzy występują w kabarecie Hrabi (dla którego teksty pisuje również Władysław Sikora). Leszek Jenek występuje w kabarecie Ciach. Władysław Sikora wraz z Zenonem Laskowikiem prowadził scenę kabaretową O.B.O.R.A. w Poznaniu, a od listopada 2007 współtworzył kabaret Adin założony razem z Adamem Pernalem (zmarłym w czerwcu 2013), potem również m.in. kabaret Adi i kabaret Perły z Odry. Wszyscy członkowie w mniejszym bądź większym stopniu udzielali się w tworzeniu amatorskich filmów wytwórni A’Yoy. W sierpniu 2019 odbył się pierwszy światowy zlot fanów kabaretu Potem.

Twórczość

Teksty dla Potemów pisał głównie Władysław Sikora, a także Joanna Kołaczkowska i Dariusz Kamys, kabaret korzystał też z tekstów opracowanych w ramach Klubu Literatów Zeppelin. Autorami muzyki byli Władysław Sikora oraz Adam Pernal. Sikora był także scenarzystą i reżyserem programów.

Sztandarowa piosenka kabaretu Potem, Zrób kabaret, jest dziełem grupy „Nieznani Sprawcy” z Lublina.

Question: Czy od początku istnienia Kabaretu Potem liderem była ta sama osoba?

Answer: Nie.

Question: W którym roku powstał Kabaret Potem?

Answer: Kabaret Potem powstał w 1984 roku.

Question: W którym roku Władysław Sikora został liderem Kabaretu Potem?

Answer: Władysław Sikora został liderem Kabaretu Potem w 1985 roku.

Question: Kto był liderem Kabaretu Potem przed Władysławem Sikorą?

Answer: Przed Władysławem Sikorą liderem Kabaretu Potem był Krzysztof Langer.


Harrry Houdini

Harry Houdini (ur. 24 marca 1874 w Budapeszcie, zm. 31 października 1926 w Detroit) – jeden z najsłynniejszych iluzjonistów, specjalistów od ucieczek i pokazów akrobacji wszech czasów. Był także znanym demaskatorem mediów spirytystycznych.

Młodość

Houdini urodził się jako Erik Weisz, 24 marca 1874 w Budapeszcie, na Węgrzech, ale od przybycia do USA znany był jako Ehrich Weiss. Począwszy od 1900 roku zaczął podawać w wywiadach jako miejsce urodzenia Appleton w stanie Wisconsin i datę 6 kwietnia 1874, lecz po jego śmierci badacze odnaleźli jego węgierski akt urodzenia. Houdini był Żydem, jego ojcem był rabin Rabbi Mayer Samuel Weisz (1829-1892), a matką Cecilia Steiner (1841–1913). W 1878 roku jego rodzina wyemigrowała do USA, gdzie wymawiano jego nazwisko jako Ehrich Weiss, lecz przyjaciele nazywali go „Erie” lub „Harry”. Zadebiutował publicznie w wieku 9 lat pokazem występów na trapezie, każąc się nazywać „Ehrich, książę powietrza”. Oficjalnie zmienił nazwisko na Harry Houdini w roku 1913.

Początkowo żył wraz z rodziną w Appleton w stanie Wisconsin, gdzie jego ojciec był rabinem w Zion Reform Jewish Congregation. 6 czerwca 1882, Rabbi Weisz uzyskał obywatelstwo USA, po czym rodzina opuściła Appleton, przenosząc się do Nowego Jorku wraz z Ehrichem. Zamieszkali przy ulicy 79. Wschodniej w drewnianym domu. Rabbi Weisz dołączył do rodziny później, gdy znalazł dla niej lepszy i trwalszy dom. Jako dziecko Ehrich podejmował się różnych prac, jedną z nich była praktyka u ślusarza. To wyjaśniałoby, w jaki sposób nauczył się otwierać zamki bez używania klucza.

Kariera

W 1891 roku Weiss rozpoczął karierę jako profesjonalny iluzjonista i zaczął używać nazwiska Harry Houdini z powodu podobieństwa nazwiska do znanego francuskiego iluzjonisty Jeana Eugène’a Robert-Houdina, co doradził mu przyjaciel twierdząc, że w języku francuskim dodanie „i” do nazwiska Houdin da w efekcie znaczenie „będący jak Houdin”. Na początku kariera iluzjonisty nie przyniosła mu wielkiego sukcesu, dopóki nie spotkał na swej drodze artystki Wilhelminy Beatrice (Bess) Rahner w roku 1893, którą poślubił po trzech tygodniach znajomości. Przez całą jego dalszą karierę Bess pracowała jako jego sceniczna asystentka.

Houdini początkowo koncentrował się na tradycyjnych sztuczkach z kartami. W końcu „zaszufladkował” siebie jako „Króla kart” i „Króla uwalniania się z zakuć”. Jedna z jego najsłynniejszych sztuczek (poza ucieczkami) była przedstawiona na londyńskim hipodromie: spowodował zniknięcie ogromnego słonia (wraz z treserem) ze sceny, pod którą znajdował się basen.

Szybko zaczął eksperymentować ze sztukami ucieczek. „Wielki przełom” dla Houdiniego nastąpił w roku 1899, gdy spotkał showmana Martina Becka. Będąc pod wrażeniem umiejętności Houdiniego uwalniania się z więzów, Beck nakłonił go do doskonalenia się w sztuce ucieczek i zaangażował go w objazdowym wodewilu Orpheum. W ciągu kilku miesięcy Orpheum stał się jednym z najbardziej znanych wodewili w kraju. W 1900 roku Houdini udał się do Europy ze swymi występami. Po powrocie w 1904 jego występy zostały okrzyknięte sensacją.

Od 1904 i latach 1910–1920 Houdini występował z wielkimi sukcesami w Stanach Zjednoczonych. Uwalniał się z kajdan, łańcuchów, więzów i kaftanów bezpieczeństwa, nawet gdy był zawieszony na linie i znajdował się pod wodą. W 1913 roku przedstawił być może swą najbardziej znaną sztuczkę, „wodną komorę chińskich tortur”, w której umieszczony był w pozycji „do góry nogami” w zamkniętej skrzyni ze stali i szkła do pełna zalanej wodą. Powstrzymywał w niej oddech przez 3 minuty.

Niektóre swoje sztuczki wyjaśniał w książkach, publikowanych jeszcze w czasie trwania jego kariery. W „Handcuff Secrets” (1909) wyjaśniał, jak wiele zamków i kajdanek można otworzyć stosując odpowiednio dobraną siłę, nawet posługując się sznurówką. W innych przypadkach, ukrywał w gardle wytrychy lub klucze, a następnie zwracał je, będąc np. pod wodą. Potrafił uwolnić się z bańki na mleko dokładnie zamkniętej z zewnątrz, gdyż w tym jej typie było możliwe odkręcenie wieczka od środka. Gdy wisiał na linie odziany w kaftan bezpieczeństwa, podczas jego zakładania nabierał maksymalną ilość powietrza i napinał na ile zdołał wszystkie mięśnie, co powodowało, iż po wypuszczeniu powietrza i rozluźnieniu mięśni kaftan był założony na tyle luźno, by można się było wyswobodzić. Pierwotnie ucieczki z kaftanu bezpieczeństwa przedstawiał ukrywając się za kurtyną, zza której wyłaniał się już uwolniony. Brat Houdiniego, również iluzjonista – specjalista od ucieczek używający pseudonimu Theodore Hardeen, pewnego razu wyzwał go do zaprezentowania tej sztuczki bez kurtyny, przekonując go, że uczyni to jeszcze większe wrażenie na widzach, gdy będą mogli obserwować, w jaki sposób się uwalnia. Nieraz obydwaj prezentowali uwalnianie się z kaftanów bezpieczeństwa, zwisając głową w dół na linach. Uważa się, że część sztuczek z uwalnianiem się z kaftanów bezpieczeństwa niesłusznie przypisuje się Harry’emu Houdini, podczas gdy rzeczywistym ich wykonawcą był jego brat, Hardeen.

W 1919 roku Houdini został szefem Martinka & Co., najstarszej firmy w branży iluzjonistycznej w USA. Firma ta działa do dnia dzisiejszego.

W 1910 roku na tournée w Australii Houdini zabrał ze sobą samolot dwupłatowy, którym wykonał pierwszy kontrolowany lot w historii Australii, nad Diggers Rest w australijskim stanie Wiktoria.

Demaskator spirytystów

W latach 20. XX w., po śmierci matki, którą bardzo kochał, Houdini poświęcił swoją energię na demaskowanie samozwańczych parapsychologów i mediów. Do podobnych działań zainspirował też innych iluzjonistów: Jamesa Randi i P.C. Sorcara, a nawet Penn i Teller. Praktyka Houdiniego w sztuce iluzji pozwalała mu ujawniać oszustwa, którym dawali się zwieść nawet uznani naukowcy. Został członkiem komitetu przy Scientific American, oferującego dużą nagrodę pieniężną każdemu, kto zademonstruje swe paranormalne zdolności. Dzięki wiedzy Houdiniego i pozostałych iluzjonistów – członków komitetu (w sumie komitet liczył pięciu członków), nagroda ta nigdy nie została wypłacona. Korzystając z rosnącej sławy „pogromcy duchów”, Houdini zaczął ujawniać oszustwa w owych seansach, w towarzystwie reportera i oficera policji. Prawdopodobnie najsłynniejszym medium tak zdemaskowanym była Mina Crandon, znana też jako medium Margery z Bostonu. Houdini spisał swoje doświadczenia z demaskowaniem spirytystów w książce A Magician Among the Spirits.

Ta aktywność kosztowała Houdiniego utratę przyjaźni sir Arthura Conana Doyle’a, twórcy postaci Sherlocka Holmesa. Doyle, gorący wyznawca spirytyzmu pod koniec swego życia, nie dawał wiary oświadczeniom Houdiniego na ten temat. Doyle sądził, że sam Houdini jest potężnym medium spirytystycznym, uważając wiele jego sztuczek za przejawy działania sił paranormalnych, a jego demaskatorska działalność jest po prostu pozbywaniem się konkurencji (zobacz: Na skraju nieznanego Doyle’a, opublikowana po śmierci Houdiniego, w 1931 roku). Sprawa ta uczyniła z tych dwóch niegdysiejszych przyjaciół publicznych wrogów.

W swym testamencie Houdini zapisał ogromną bibliotekę Amerykańskiemu Towarzystwu Badań Psychiki pod warunkiem, że jej szef działu badań i wydawca czasopisma ASPR, J. Malcolm Bird, złoży dymisję. Po odmowie Wenta księgozbiór przekazano Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych.

Sława Harry’ego Houdiniego jako demaskatora spirytystów dorównywała tej, którą zdobył jako iluzjonista.

Śmierć

Ostatni występ Houdiniego miał miejsce w teatrze Garrick Theatre w Detroit w stanie Michigan dnia 24 października 1926. Następnego dnia został hospitalizowany w Detroit's Grace Hospital. Houdini zmarł na zapalenie otrzewnej w następstwie przechodzonego zapalenia wyrostka robaczkowego, 31 października 1926 roku, w wieku 52 lat.

Szeroko znana legenda miejska głosi, iż chorobę spowodował student Uniwersytetu McGill J. Gordon Whitehead, 22 października 1926 w Montrealu zadając mu wielokrotne ciosy w podbrzusze. Naocznymi świadkami tego zdarzenia mieli być studenci owego uniwersytetu, Jacques Price i Sam Smilovitz (w innej wersji: Jack Price i Sam Smiley). Ich relacje są w zasadzie zgodne. Ta poniżej jest relacją Price’a.

Według Price’a, Houdini leżał na swej kanapie po występie, pozując pewnemu studentowi sztuki. Wówczas wszedł Whitehead i spytał, czy to prawda, że Houdini może przyjąć dowolnie silny cios w brzuch. Houdini potwierdził. Zanim Price zdążył zaprotestować, Houdini został powalony i Whiteahead przystąpił do zadawania mu ciosów w brzuch, dopóki ten nie zaczął okazywać oznak bólu. Price opowiada, że Houdini po prostu nie miał czasu właściwie się przygotować do przyjęcia ciosów, nie był też w odpowiedniej pozycji, by móc to zrobić.

Na podstawie relacji Price’a i Smileya firma ubezpieczeniowa orzekła, że do śmierci doszło w wyniku incydentu w garderobie i wypłaciła podwójną sumę ubezpieczenia. Wersję tę podważa jednak współczesna medycyna, zaprzeczając, by pobicie mogło być przyczyną choroby takiej, jak ta Houdiniego.

Pogrzeb Houdiniego odbył się 4 listopada w Nowym Jorku, w kondukcie przeszły tysiące żałobników. Houdini został odprowadzony na cmentarz Machpelach w Queens, a na jego pomniku wyryto herb Amerykańskiego Towarzystwa Iluzjonistów. Jego członkowie do dziś odbywają rytuał „łamania czarodziejskiej różdżki” przy grobie Houdiniego w każdą rocznicę jego śmierci.

Autor

Houdini wydał kilka książek podczas swej kariery, współautorem niektórych był jego przyjaciel Walter Brown Gibson, twórca „The Shadow”:

- The Right Way to do Wrong (1906)
- Handcuff Secrets (1907)
- The Unmasking of Robert Houdin (1908)
- Magical Rope Ties and Escapes (1920)
- Miracle Mongers and their Methods (1920)
- Houdini’s Paper Magic (1921)
- A Magician Among the Spirits (1924)

Dziedzictwo

- Houdini został już po śmierci ugodzony przez swych wrogów, spirytystów, którzy przekonali wdowę po nim, Bess Houdini, do utrzymywania kontaktu z duchem męża za ich pośrednictwem. W każde Halloween przez następne 10 lat, uczestniczyła ona w seansach. W roku 1936, po ostatnim, nieudanym seansie na dachu hotelu Knickerbocker przestała zapalać świece przed zdjęciem męża. Później, w 1943, powiedziała: „10 lat to wystarczająco długi okres oczekiwania na mężczyznę”.

- Poczta USA wydała znaczek z repliką plakatu z występów Houdiniego 3 lutego 2002.

- W 1918 roku Houdini podpisał kontrakt z producentem filmowym B.A. Rolfe na występy w jego 15-częściowym serialu The Master Mystery (oddanym do dystrybucji w styczniu 1919). Jak często się wówczas zdarzało, równolegle z serialem opublikowano też powieść. Jednakże problemy finansowe spowodowały, że firma B.A. Rolfe Productions wycofała się z interesu, a Houdini został przez Famous Players-Lasky Corporation ogłoszony twórcą dwóch filmów, The Grim Game (1919) oraz Terror Island (1920). Wówczas założył on własną wytwórnię filmową pod nazwą „Houdini Picture Corporation”, w której wyprodukował dwa filmy: The Man From Beyond (1921) i Haldane of the Secret Service (1923), do których napisał też scenariusz oraz sam w nich wystąpił. Mimo sukcesów, wycofał się z branży filmowej w 1923 roku. Jego wielki dzień nadszedł w latach późniejszych, gdy umieszczono gwiazdę z jego nazwiskiem w Alei Gwiazd przy 7001 Hollywood Blvd.

- W większości fikcyjną biografią Houdiniego jest film z 1953 roku, z Tony Curtisem. Na przykład pokazuje jego śmierć w „chińskiej celi wodnych tortur”, zamiast mniej spektakularnego zapalenia otrzewnej.

- Houdini był jedną z postaci w filmie Paula Michaela Grasera Starsky i Hutch oraz w telewizyjnym obrazie z 1976 roku pod tytułem „The Great Houdinis”, również w dużym stopniu opartym na fikcji. Film koncentruje się na relacji Houdiniego z żoną i matką, gdzie jest ukazany jako kłótliwy (podczas gdy ich rzeczywiste relacje były serdeczne) oraz zafascynowany życiem pozagrobowym. W filmie wystąpili m.in. Sally Struthers, Bill Bixby, i Ruth Gordon.

- Zdobywca nagrody Tony, musical „Ragtime”, na podstawie powieści E.L. Doctorowa również przedstawia postać Houdiniego, jako jedną z nielicznych postaci historycznych w tym dziele.

- Houdini pojawia się również (obok Arthura Conana Doyle, Howarda Phillipsa Lovecrafta oraz Charlesa Forta) jako główny bohater komiksu „Nekronauci” Gordona Rennie wydanego w 2003 roku.

- W serialu Detektyw Murdoch (2009) młody Houdini zostaje oskarżony o napad na bank i morderstwo (odcinek pt. Zrobił to Houdini). W postać Houdiniego wcielił się kanadyjski aktor Joe Dinicol.

- Harry Houdini jest głównym bohaterem opowiadania „Under the Pyramids” H. P. Lovecrafta. Autor napisał tekst na zlecenie właściciela “Weird Tales”. Houdini w 1924 roku prowadził w piśmie swoją kolumnę. Pisarze publikujący w magazynie tworzyli opowieści z nim w roli głównej, a na autora jednej z nich został wybrany Lovecraft.

Question: Jak nazywała się firma, której szefem został Erik Weisz?

Answer: Firma, której szefem został Erik Weisz, nazywała Martinka & Co.

Question: Jak brzmiało oryginalne imię i nazwisko Harry'ego Houdiniego?

Answer: Oryginalne imię i nazwisko Harry'ego Houdiniego brzmiało Erik Weisz.

Question: Jak nazywała się firma, której szefem został Harry Houdini?

Answer: Firma, której szefem został Harry Houdini, nazywała się Martinka & Co.

Question: Jaki był tytuł opowiadania H. P. Lovecrafta, którego Harry Houdini był głównym bohaterem?

Answer: Tytuł opowiadania H. P. Lovercrafta, któego bohaterem był Harry Houdini, to Under the Pyramids.


Zakład pracy chronionej

Zakład pracy chronionej (ZPCh, zakład chroniony) – przedsiębiorstwo o specjalnym statusie prawnym, które jest przystosowane do zatrudniania osób z wyższymi stopniami niepełnosprawności. Głównym celem przedsiębiorstwa, oprócz wypracowania zysku, jest również aktywizacja zawodowa osób niepełnosprawnych, które miałyby problem z wykonywaniem swoich zadań w zwykłym zakładzie pracy. W 2015 roku istniało w Polsce 1269 zakładów pracy chronionej.

Zasady tworzenia i działania

Zasady tworzenia i działania zakładu pracy chronionej reguluje Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 roku.
Decyzje w sprawie nadania statusu zakładu pracy chronionej wydaje wojewoda. By otrzymać taki status przedsiębiorstwo musi:

- prowadzić działalność gospodarczą przez co najmniej 12 miesięcy;
- zatrudniać co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na etaty;
- przez co najmniej 6 miesięcy osiągać następujące wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych: co najmniej 50%, w tym co najmniej 20% ogółu zatrudnionych, stanowią osoby ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności albo co najmniej 30% pracowników stanowią osoby niewidome, psychicznie chore lub upośledzone umysłowo, zaliczone do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;
- posiadać obiekty i pomieszczenia odpowiadające przepisom oraz zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, spełniające wymagania dostępności do nich i uwzględniające potrzeby niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych;
- zapewnić doraźną i specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne.

Dodatkowo, przedsiębiorca jest zobowiązany do stworzenia Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Uprawnienia i przywileje

Zakładom pracy chronionej przysługują między innymi:

- zwolnienia z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego;
- zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych;
- dofinansowanie do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych;
- dofinansowanie w wysokości do 50% oprocentowania zaciągniętych kredytów bankowych pod warunkiem wykorzystania tych kredytów na cele związane z rehabilitacją zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych
- zwrot kosztów: budowy lub rozbudowy obiektów i pomieszczeń zakładu, transportowych, administracyjnych z zastrzeżeniem, że są to wyłącznie dodatkowe koszty pracodawcy wynikające z zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Question: Czy przedsiębiorstwa zatrudniające osoby niepełnosprawne są zwolnione z niektórych podatków?

Answer: Tak.

Question: Jaki zakład pracy zatrudniający osoby niepełnosprawne jest zwolniony z niektórych podatków?

Answer: Zakładem pracy zatrudniającym osoby niepełnosprawne zwolnionym z niektórych podatków jest zakład pracy chronionej.

Question: Czy zakładom pracy chronionej przysługuje zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych?

Answer: Tak.


 STATUT WROCŁAWIA
CZĘŚĆ I

Postanowienia ogólne

§ 1. Użyte w Statucie Wrocławia sformułowania, oznaczają:
Klub - Klub Radnych Rady Miejskiej Wrocławia,
Komisja - Komisję Rady Miejskiej Wrocławia,
Miasto lub Wrocław - Gminę Wrocław,
Prezydent - Prezydenta Wrocławia,
Przewodniczący - Przewodniczącego Rady Miejskiej Wrocławia,
Rada - Radę Miejską Wrocławia,
Rada Osiedla - Radę Osiedla Gminy Wrocław,
Radny - Członka Rady Miejskiej Wrocławia,
Radny Osiedla - Członka Rady Osiedla,
Statut - Statut Gminy Wrocław,
Ustawa - ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r.
 poz. 506, 1309 i 1571),
Wiceprzewodniczący - Wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej Wrocławia,
Wiceprezydent - zastępcę Prezydenta Wrocławia.

§ 2. 1. Wrocław jest wspólnotą samorządową osób mających miejsce zamieszkania na terenie Miasta.
1a. Wrocław jest miastem na prawach powiatu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 511 i 1571).
2. Granice Wrocławia określone są na planie stanowiącym załącznik nr 1 do Statutu.

§ 3. 1. Insygniami Wrocławia są: herb, pieczęć urzędowa i flaga.
2. Herbem Wrocławia jest tarcza podzielona w krzyż na cztery pola:
1) w polu górnym po stronie prawej (heraldycznie) lew wspięty w lewo z koroną na głowie, pyskiem otwartym z podniesionym i rozwidlonym ogonem. Lew biały z konturem czarnym, koroną żółtą z konturem czarnym i tłem czerwonym;
2) w polu lewym orzeł o skrzydłach symetrycznie rozłożonych, zwrócony głową w prawo z wyraźnie zaznaczoną półksiężycową przepaską przez tułów i skrzydła, z krzyżem równoramiennym pośrodku. Orzeł czarny, półksiężyc i krzyż białe, tło żółte;
3) w polu dolnym prawym duża litera „W” ze ściętymi szeryfami - czarna na żółtym tle;
4) w polu dolnym lewym głowa św. Jana Ewangelisty skierowana na wprost, o twarzy młodzieńca z lokami jakby kobiecymi, w nimbie dookoła głowy, osadzona na odwróconej koronie. Głowa biała z konturem czarnym, nimb i korona żółte z konturem czarnym, tło pola czerwone;
5) pośrodku czteropolowej tarczy głowa św. Jana Chrzciciela skierowana skośnie w prawo, wewnątrz okrągłej misy. Głowa biała z włosami i brodą czarnymi, misa biała z podwójnym czarnym konturem.
3. Herb jest znakiem prawnie chronionym.
4. Rozpowszechnianie nazwy Miasta i herbu wymaga zgody Prezydenta.
5. Miasto posługuje się pieczęcią metalową tłoczoną, okrągłą, zawierającą pośrodku herb, a w otoku napis „Miasto Wrocław”.
6. Flagą Miasta jest prostokątny płat tkaniny w kolorach czerwonym i żółtym. Stosunek szerokości flagi do jej długości wynosi: 5:8. Zezwala się na umieszczenie herbu Miasta na tle flagi.
7. Wzory herbu, flagi oraz pieczęci zawiera załącznik nr 2 do Statutu.
8. Świętem Wrocławia jest dzień 24 czerwca.

§ 4. 1. Osoby szczególnie zasłużone dla Wrocławia Rada może wyróżnić tytułem Civitate Wratislaviensi Donatus, będącym honorowym obywatelstwem Wrocławia.
2. Zasady nadawania i pozbawiania honorowego obywatelstwa Rada określa w formie uchwały.

§ 5. 1. Miasto posiada osobowość prawną.
2. Zadania publiczne o znaczeniu lokalnym niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów Miasto wykonuje we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność.
3. Miasto wykonuje swoje zadania za pośrednictwem: Rady i Prezydenta.

CZĘŚĆ II
Organizacja i tryb pracy Rady

Rozdział 1
Postanowienia ogólne

§ 6. 1. Rada jest organem stanowiącym i kontrolnym Miasta.
2. Do właściwości Rady należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania Miasta, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
3. Działalność Rady i jej komisji wygasa z upływem kadencji, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
4. (uchylony)
5. Kompetencje Rady określają ustawy oraz niniejszy Statut.

§ 6a. 1. Miasto podejmuje działania na rzecz wspierania i upowszechniania idei samorządowej wśród mieszkańców Wrocławia, w tym zwłaszcza wśród młodzieży.
2. Rada na wniosek zainteresowanych środowisk może wyrazić zgodę na utworzenie Młodzieżowej Rady Miasta mającej charakter konsultacyjny.
3. Rada, powołując Młodzieżową Radę Miasta, nadaje jej statut określający tryb wyboru jej członków i zasady działania.

§ 7. Do wyłącznej właściwości Rady należy:
1) uchwalanie Statutu Miasta i Statutu Osiedla;
2) przyjmowanie sprawozdań z działalności Prezydenta i ustalanie jego wynagrodzenia za pracę;
3) na wniosek Prezydenta powoływanie i odwoływanie Sekretarza oraz Skarbnika Miasta, który jest głównym księgowym budżetu;
3a) powoływanie i odwoływanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów oraz ustalanie warunków pracy, płacy i zasad wynagrodzenia;
4) uchwalanie budżetu Miasta, rozpatrywanie sprawozdania z wykonania budżetu oraz podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium Prezydentowi z tego tytułu;
4a) rozpatrywanie raportu o stanie gminy oraz przeprowadzanie głosowania nad udzieleniem Prezydentowi wotum zaufania;
5) uchwalanie strategii rozwoju Miasta i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;
6) uchwalanie programów gospodarczych;
7) ustalanie zakresu działania osiedla, zasad przekazywania mu składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację jego zadań;
8) rozpatrywanie spraw spornych pomiędzy radami osiedli;
9) podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w ustawach;
10) podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych Miasta, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących:
a) określania zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub
najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej,
b) emitowania obligacji oraz określania zasad ich zbywania, nabywania i wykupu przez Prezydenta,
c) zaciągania długoterminowych pożyczek i kredytów,
d) ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez
Prezydenta w roku budżetowym,
e) zobowiązań w zakresie podejmowania inwestycji i remontów o wartości przekraczającej granicę ustalaną
corocznie przez Radę,
f) tworzenia i przystępowania do spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich,
g) określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez Prezydenta,
h) tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych miejskich jednostek
organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek,
i) zatwierdzenia regulaminów określających zasady zbywania i najmu lokali użytkowych oraz
mieszkalnych,
j) ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i poręczeń udzielanych przez Prezydenta w roku
budżetowym,
11) określanie wysokości sumy, do której Prezydent może samodzielnie zaciągać zobowiązania;
12) podejmowanie uchwał w sprawie przyjęcia zadań z zakresu administracji rządowej, o których mowa
w art. 8 ust. 2 ustawy;
12a) przyjmowanie sprawozdań z działalności służb, inspekcji i straży;
13) podejmowanie uchwał w sprawach współdziałania z innymi jednostkami samorządu terytorialnego oraz wydzielanie na ten cel odpowiedniego majątku;
14) podejmowanie uchwał w sprawach herbu Miasta, nazw: ulic, placów publicznych, mostów, parków i innych obiektów oraz wznoszenia pomników;
14a) podejmowanie uchwał w sprawach współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw oraz przystępowania do międzynarodowych zrzeszeń społeczności lokalnych i regionalnych;
14b) podejmowanie uchwał w sprawie zasad udzielania stypendiów dla uczniów i studentów;
15) stanowienie w innych sprawach, zastrzeżonych ustawami do kompetencji Rady.

§ 8. 1. Rada wybiera ze swego grona Przewodniczącego oraz trzech Wiceprzewodniczących oraz ich odwołuje.
2. Prawo zgłaszania kandydatów na stanowisko Przewodniczącego i Wiceprzewodniczącego przysługuje każdemu radnemu. Przeprowadza się odrębne głosowanie na każde stanowisko Wiceprzewodniczącego.
3. W przypadku rezygnacji Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego Rada podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia tej rezygnacji nie później niż w ciągu 1 miesiąca od dnia złożenia rezygnacji. Niepodjęcie uchwały jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez Radę Miasta z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym uchwała powinna być podjęta.

§ 9. 1. Rada obraduje na sesjach zwoływanych przez Przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał (sesje zwyczajne).
2. Na wniosek Prezydenta lub co najmniej 1/4 ustawowego składu Rady Przewodniczący obowiązany jest zwołać sesję w ciągu 7 dni od daty złożenia wniosku (sesję nadzwyczajną).
3. (skreślony).

§ 10. 1. Obsługę administracyjną Rady i jej komisji zapewnia Biuro Rady.
2. Działalność Biura Rady określa regulamin organizacyjny Urzędu Miejskiego.

Rozdział 2
Radny

§ 11. 1. Radny jest obowiązany brać udział w pracach Rady i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany.
2. Radny ma obowiązek stałego i aktywnego reprezentowania wyborców, zwłaszcza przez udział w spotkaniach organizowanych z własnej inicjatywy lub mieszkańców Wrocławia, przekazując interpelacje, wnioski i zapytania na posiedzeniach organów Rady lub innych właściwych organów. Radny ma obowiązek uwzględniania interesów całego Miasta.
3. Radny może zwrócić się z interwencją do właściwej jednostki organizacyjnej Miasta niezależnie od działań Rady czy Prezydenta.

§ 12. 1. W celu usprawnienia swojej pracy radni mogą tworzyć kluby, które łączą radnych o wspólnych celach działania.
2. Klub powinien liczyć co najmniej 3 radnych. Można należeć tylko do jednego klubu;
3. Powstanie klubu następuje z chwilą doręczenia Przewodniczącemu powiadomienia wraz z listą członków klubu i oświadczeniami o ich przystąpieniu do klubu. Przewodniczący prowadzi rejestr klubów.
4. Przewodniczący klubu reprezentuje klub na zewnątrz.
5. Działalność klubu nie może ograniczać uprawnień poszczególnych radnych zagwarantowanych w ustawach i niniejszym Statucie.
6. Przewodniczący zapewni klubom warunki do właściwej pracy.

§ 13. 1. Radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.
2. Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody Rady. Wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa następuje po zapoznaniu się z opinią odpowiedniej komisji.
3. Rada odmówi zgody, o której mowa w ust. 2, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
4. Przewodniczący powiadamia pracodawcę radnego o wyrażeniu zgody lub odmowie wyrażenia zgody przez Radę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.

§ 14. 1. Radny stwierdza swoją obecność na posiedzeniu Rady lub komisji podpisując się na liście obecności.
2. W razie niemożności wzięcia udziału w sesji lub posiedzeniu komisji, której jest członkiem, radny usprawiedliwia swoją nieobecność Przewodniczącemu lub przewodniczącemu komisji.

§ 15. Radnym i członkom komisji spoza Rady przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych w wysokości i na zasadach ustalonych przez Radę w odrębnych przepisach.

Rozdział 3
Przewodniczący, Wiceprzewodniczący i Komisje

§ 16. 1. Do zadań Przewodniczącego należy:
1) organizacja prac Rady;
2) zwoływanie sesji i ustalanie porządku obrad Rady;
3) prowadzenie obrad Rady;
4) przyjmowanie skarg mieszkańców Miasta i nadawanie im biegu;
5) organizacja współpracy Rady i jej organów z Prezydentem oraz organami jednostek pomocniczych;
6) opiniowanie projektu budżetu Rady, określającego środki finansowe niezbędne dla realizacji zadań Rady, klubów, radnych, jednostek pomocniczych, działalności ekspertów oraz Biura Rady;
7) przyjmowanie oświadczeń i informacji radnych oraz wykonywanie innych czynności z tym związanych, przewidzianych ustawą.
2. Przewodniczący realizuje zadania, o których mowa w ust. 1, przy pomocy Wiceprzewodniczących.
3. Przewodniczący określa zakres oraz zasady realizacji jego zadań przez Wiceprzewodniczących.
4. Przewodniczący lub wskazany przez Przewodniczącego Wiceprzewodniczący uprawniony jest do:
1) składania oświadczeń w sprawach, które były przedmiotem obrad Rady lub jej komisji;
2) reprezentowania Rady na zewnątrz;
3) przyjmowania i wysyłania delegacji Rady, określania ich składu oraz zasad pokrywania kosztów.

§ 17. 1. Przewodniczący, Wiceprzewodniczący oraz Przewodniczący Klubów tworzą Komisję Główną. Posiedzeniom Komisji Głównej przewodniczy Przewodniczący. W posiedzeniach Komisji Głównej uczestniczy Prezydent.
1a. Do uczestniczenia w posiedzeniu Komisji Głównej, Prezydent a także Przewodniczący Klubu może wyznaczyć inną osobę.
2. Komisja Główna jest organem opiniodawczo-doradczym.
3. Celem działania Komisji Głównej jest:
1) opiniowanie projektu porządku obrad sesji;
2) analiza przebiegu sesji;
3) wyrażanie opinii w innych sprawach przekazanych przez Przewodniczącego.

§ 18. 1. Rada w drodze uchwały powołuje stałe i doraźne komisje problemowe, a także ustala liczbę członków komisji i ich skład osobowy.
2. Rada, powołując komisję określa przedmiotowy zakres jej działania oraz skład osobowy, który uwzględnia reprezentację w komisji przedstawicieli klubów i radnych niezrzeszonych, chyba że sami z reprezentacji tej zrezygnują.
3. W przypadku zgłoszenia chęci pracy w komisji przez większą liczbę radnych niż określona w uchwale powołującej daną komisję zgodnie z zasadami wyrażonymi w ust. 2, Rada ustala skład, uwzględniając także odpowiednio reprezentację radnych niezrzeszonych.
4. Tryb powoływania, łączenia i rozwiązywania komisji oraz ich uprawnienia określa odrębna uchwała.
5. Rada zatwierdza i odwołuje, na wniosek komisji, jej przewodniczącego.
6. Komisja ze swego grona powołuje i odwołuje zastępcę (zastępców) przewodniczącego, o czym powiadamia Radę.

§ 18a. (uchylony)

§ 19. (uchylony)

§ 20. (uchylony)

§ 21. 1. Radny jest zobowiązany do członkostwa przynajmniej w jednej komisji, lecz nie więcej niż w trzech komisjach.
2. Radny może brać udział w posiedzeniu każdej komisji Rady.

Rozdział 3a
Zasady i tryb działania Komisji skarg, wniosków i petycji

§ 21a. 1. Rada powołuje Komisję skarg, wniosków i petycji w celu rozpatrywania skarg i wniosków oraz petycji składanych do Rady i należących do jej właściwości na zasadach i w trybie określonym ustawami.
2. Rada może zobowiązać Komisję do prowadzenia dodatkowo spraw innych niż określone w ust. 1.

§ 21b. W skład Komisji wchodzą Radni, w tym przedstawiciele wszystkich klubów. W skład Komisji nie mogą wchodzić Przewodniczący oraz Wiceprzewodniczący.

§ 21c. 1. Przewodniczący (Rady) koordynuje procedurę rozpatrywania i załatwiania skarg, wniosków i petycji poprzez:
1) prowadzenie wymaganych prawem rejestrów;
2) kwalifikowanie wpływających spraw;
3) występowanie o uzupełnienie sprawy, w przypadku wątpliwości co do kwalifikacji zarzutów;
4) niezwłoczne nadawanie biegu sprawom poprzez skierowanie do Komisji;
5) zawiadamianie składającego o terminie rozpatrzenia sprawy przez Radę.
2. Komisja w celu rozpatrzenia sprawy może:
1) występować do Prezydenta i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych o złożenie wyjaśnień w zakresie skargi lub o stanowisko w zakresie wniosku bądź petycji;
2) przeprowadzać w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające.
3. Komisja przygotowuje i przedstawia Radzie opinię zawierającą wniosek o uwzględnienie bądź nieuwzględnienie skargi, wniosku lub petycji wraz z projektem uchwały.

§ 21d. 1. Pierwsze posiedzenie Komisji zwołuje i prowadzi Przewodniczący lub wyznaczony przez niego Wiceprzewodniczący.
2. Podczas pierwszego posiedzenia Komisja dokonuje wyboru przewodniczącego komisji oraz jego zastępcy.
3. Posiedzenia Komisji odbywają się w miarę potrzeb.
4. Posiedzenia Komisji zwołuje przewodniczący Komisji z własnej inicjatywy albo na pisemny wniosek co najmniej 1/3 składu Komisji, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
5. Do zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia Komisji dołącza się porządek obrad. W przypadku zwołania posiedzenia na wniosek, przedmiot posiedzenia określa wnioskodawca.
6. Do zmiany porządku obrad posiedzenia zwołanego na wniosek wymagana jest zgoda wnioskodawcy.
7. O terminie posiedzenia członków Komisji zawiadamia się z sześciodniowym wyprzedzeniem.
8. W uzasadnionych przypadkach przewodniczący Komisji lub Przewodniczący (Rady) może zwołać posiedzenie Komisji bez zachowania terminu, o którym mowa w ust. 7 (tryb pilny).
9. Rozstrzygnięcia Komisji podejmowane są zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym w obecności co najmniej połowy składu Komisji.
10. Posiedzenia Komisji są protokołowane.
11. Protokół przyjmuje się na następnym posiedzeniu Komisji po uwzględnieniu ewentualnych uwag, chyba że zaistnieją okoliczności uniemożliwiające jego sporządzenie w tym terminie.
12. Jeśli nie wniesiono do niego zastrzeżeń, protokół uważa się za przyjęty.
13. Protokół podpisuje przewodniczący Komisji i protokolant.

Rozdział 3b
Zasady i tryb działania Komisji Rewizyjnej

§ 21e. 1. W celu kontrolowania działalności Prezydenta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych Miasta, Rada powołuje Komisję Rewizyjną.
2. W skład Komisji wchodzą Radni, w tym przedstawiciele wszystkich klubów. W skład Komisji nie mogą wchodzić Przewodniczący oraz Wiceprzewodniczący.
3. Ilekroć w niniejszym rozdziale mowa jest o „Przewodniczącym” lub „Przewodniczącym (Rady)”, należy przez to rozumieć Przewodniczącego Rady Miejskiej Wrocławia.

§ 21f. 1. Komisja Rewizyjna przeprowadza kontrole na podstawie rocznego planu kontroli uchwalonego przez Radę, a ponadto – na zlecenie Rady zawarte w odrębnej uchwale.
2. Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, Komisja Rewizyjna przedstawia Radzie do dnia 30 listopada każdego roku, uwzględniając elementy rocznego planu kontroli, określone w ust. 3.
3. Roczny plan kontroli określa:
1) podmioty kontrolowane;
2) przedmiot i zakres kontroli;
3) planowany termin rozpoczęcia oraz zakończenia kontroli.
4. Komisja Rewizyjna może powoływać ze swojego składu co najmniej trzyosobowe zespoły kontrolujące.
5. Powołując zespoły kontrolujące, Komisja Rewizyjna określa:
1) imiona i nazwiska członków zespołu oraz przewodniczącego zespołu;
2) zakres zadań poszczególnych zespołów.
6. Członkowie zespołów kontrolujących działają na podstawie upoważnień wystawionych przez Przewodniczącego Rady.

§ 21g. Dokonując kontroli, Komisja Rewizyjna uwzględnia kryteria:
1) legalności;
2) celowości;
3) gospodarności.

§ 21h. 1. Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych członkowie zespołu kontrolującego obowiązani są bez wezwania okazać kierownikowi jednostki upoważnienie do przeprowadzenia kontroli wystawionych przez Przewodniczącego Rady oraz wpisać się do książki kontroli.
2. Przewodniczący Komisji występuje do Prezydenta lub kierownika kontrolowanej jednostki o przekazanie materiałów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli.
3. Materiały, o których mowa w ust. 2, przekazywane są Komisji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
4. Dokumenty niezbędne do przeprowadzenia kontroli udostępniane są kontrolującym na zasadach określonych w ustawie.

§ 21i. 1. Kierownik jednostki kontrolowanej obowiązany jest zapewnić warunki lokalowe i techniczne dla prawidłowego przeprowadzenia kontroli, a w szczególności przedkładać na żądanie Komisji dokumenty i materiały niezbędne do przeprowadzenia kontroli.
2. Kierownik jednostki kontrolowanej może odmówić udostępnienia dokumentów, o ile ich udostępnienie narusza przepisy prawa związane z ich ochroną. Odmawiając udostępnienia dokumentów kierownik jednostki kontrolowanej szczegółowo uzasadnia odmowę.

§ 21j. 1. Czynności kontrolne przeprowadza się w sposób nie utrudniający zwykłego funkcjonowania jednostki kontrolowanej.
2. Osoba kontrolująca ma prawo:
1) wstępu do pomieszczeń;
2) wglądu do dokumentów;
3) wezwania do złożenia przez pracowników kontrolowanej jednostki wyjaśnień, w tym na piśmie;
4) sporządzania kopii wymaganych dokumentów.

§ 21k. Przewodniczący Komisji zawiadamia na piśmie Prezydenta i kierownika kontrolowanej jednostki o dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych, nie później niż 7 dni przed planowanym rozpoczęciem kontroli.

§ 21l. W uzasadnionych przypadkach Komisja, w związku z prowadzoną kontrolą, może wystąpić do
Prezydenta o zasięgnięcie opinii specjalisty w danej dziedzinie. Opinię specjalisty załącza się do akt kontroli.

§ 21m. 1. Po zakończeniu kontroli Komisja Rewizyjna sporządza protokół pokontrolny zawierający:
1) wskazanie miejsca, przedmiotu i terminu kontroli;
2) opis stwierdzonego stanu faktycznego;
3) wykaz ustalonych nieprawidłowości z powołaniem dowodów, na podstawie których ustalono te nieprawidłowości, a zwłaszcza dokumentów, wyjaśnień pracowników jednostki kontrolowanej, oględzin i opinii specjalistów;
4) wnioski pokontrolne;
5) podpisy członków Komisji i kierownika jednostki kontrolowanej.
2. Kierownik jednostki kontrolowanej ma prawo zgłaszania uwag do protokołu.
3. Kopie protokołu są przekazywane:
1) Przewodniczącemu (Rady);
2) Prezydentowi;
3) kierownikowi jednostki kontrolowanej.

§ 21n. Komisja Rewizyjna podejmuje rozstrzygnięcia zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy członków.

§ 21o. 1. Posiedzenia Komisji Rewizyjnej odbywają się w miarę potrzeby.
2. Posiedzenia Komisji zwołuje jej przewodniczący z własnej inicjatywy albo na wniosek nie mniej niż trzech członków Komisji.
3. Do zawiadomienia o zwołaniu posiedzenia Komisji dołącza się porządek obrad. W przypadku zwołania posiedzenia na wniosek, przedmiot posiedzenia określa wnioskodawca.
4. Do zmiany porządku obrad posiedzenia zwołanego na wniosek wymagana jest zgoda wnioskodawcy.
5. Jeżeli porządek posiedzenia Komisji Rewizyjnej przewiduje rozpatrywanie spraw związanych bezpośrednio z zakresem przedmiotowym działania innej komisji Rady, przewodniczący Komisji Rewizyjnej zawiadamia o posiedzeniu przewodniczącego właściwej komisji.

§ 21p. Posiedzenia Komisji Rewizyjnej są protokołowane. Protokół podpisuje przewodniczący Komisji Rewizyjnej i protokolant.

Rozdział 4
Sesja Rady

§ 22. 1. Przewodniczący przygotowuje i zwołuje sesje Rady (sesje zwyczajne).
1a. Przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań Wiceprzewodniczącego. W przypadku nieobecności Przewodniczącego i niewyznaczenia Wiceprzewodniczącego, zadania Przewodniczącego wykonuje Wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem.
2. Radni, komisje, kluby oraz Prezydent mogą wskazać Przewodniczącemu sprawy, które powinny znaleźć się w porządku zwoływanej sesji.
3. Przewodniczący ustala: porządek obrad, miejsce, dzień i godzinę rozpoczęcia sesji. Przy podejmowaniu decyzji o zwołaniu sesji powinny być gotowe projekty uchwał, które będą przedmiotem obrad, a także materiały niezbędne radnym.
4. Na wniosek Prezydenta Przewodniczący jest obowiązany wprowadzić do porządku obrad najbliższej sesji Rady projekt uchwały, jeżeli projekt wpłynął do Rady co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia sesji Rady.
5. W trybie określonym w ustawie, ust. 4 stosuje się odpowiednio do projektu uchwały składanego przez klub radnych.

§ 23. 1. Porządek obrad Rady winien być następujący:
1) informacje i komunikaty Przewodniczącego i Prezydenta;
2) rozpatrzenie wniosków w sprawie zmiany porządku obrad;
3) uchwały;
4) przyjęcie protokołu z poprzedniej sesji Rady;
5) interpelacje i zapytania, który to punkt porządku obrad nie może trwać dłużej niż 60 minut;
6) wolne wnioski i oświadczenia.
2. Wnioski o uzupełnienie porządku obrad o sprawy nieobjęte projektem należy zgłaszać wraz z uzasadnieniem na piśmie do godz. 12.00 dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia sesji.
3. Rada może wprowadzić zmiany w porządku obrad bezwzględną większością głosów ustawowego składu Rady.

§ 24. 1. Radni oraz przewodniczący zarządu osiedli powinni być powiadomieni o zwołaniu sesji co najmniej na 7 dni przed jej terminem. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał.
2. W przypadku niecierpiącym zwłoki, a także w sytuacjach określonych w odrębnych przepisach sesje zwołuje się bez zachowania wymogów ust. 1 (sesje nadzwyczajne).

§ 25. 1. Radny ma prawo zgłaszać w trakcie sesji wnioski formalne. Wnioskiem formalnym jest wniosek o:
1) sprawdzenie kworum;
2) ograniczenie czasu wystąpień dyskutantów;
3) zarządzenie przerwy;
4) zakończenie dyskusji;
5) ograniczenie liczby dyskutantów (taki wniosek nie może dotyczyć wypowiedzi przewodniczących klubów, przewodniczących komisji, sprawozdawcy i Prezydenta);
6) (skreślony);
7) głosowanie bez dyskusji;
8) reasumpcję głosowania;
9) sprawdzenie listy obecności;
10) (skreślony);
11) głosowanie imienne.
2. (skreślony).
3. W sprawie formalnej głosu udziela się poza listą mówców.
4. Rada rozstrzyga o wniosku formalnym po wysłuchaniu wnioskodawcy oraz ewentualnie jednego przeciwnika i jednego zwolennika wniosku.

§ 26. 1. Wnioski merytoryczne radny może składać tylko w odniesieniu do problematyki będącej aktualnie przedmiotem obrad lub w punkcie „wolne wnioski”.
2. Wniosek merytoryczny przedstawiany w punkcie „wolne wnioski” winien być przedłożony Przewodniczącemu na piśmie przed rozpoczęciem sesji i krótko uzasadniony.
3. W wolnych wnioskach nie wolno podejmować: uchwał, stanowisk i rezolucji.
4. Wnioski merytoryczne powinny zawierać jasno określony postulat, sposób realizacji i ewentualnego wykonawcę.
5. Wnioski podlegają głosowaniu.

§ 27. (skreślony).

§ 28. 1. Sesja może odbywać się w ciągu jednego lub kilku posiedzeń. W tym ostatnim przypadku powodem przedłużenia sesji może być niewyczerpanie porządku obrad. Ogłoszenie terminu następnego posiedzenia odbywa się z pominięciem wymogów wskazanych w § 24 ust. 1 Statutu.
2. W przypadku stwierdzenia braku kworum uniemożliwiającego dokończenie sesji, Przewodniczący może zarządzić przerwę. Nazwiska radnych, którzy bez usprawiedliwienia opuścili salę obrad, wpisuje się do protokołu.

§ 29. 1. Sesję otwiera Przewodniczący lub w razie jego nieobecności jeden z Wiceprzewodniczących formułą: „Otwieram sesję Rady Miejskiej Wrocławia”. W trakcie sesji Przewodniczący może przekazać przewodniczenie obradom Wiceprzewodniczącemu.
2. Po stwierdzeniu prawomocności obrad (kworum) Przewodniczący przedstawia porządek obrad wraz z wnioskami, o których mowa w § 23 ust. 2, odczytując ich uzasadnienie.
3. (skreślony).
4. (skreślony).

§ 30. 1. Przewodniczący prowadzi obrady według ustalonego porządku.
2. Przewodniczący udziela głosu w debacie przewodniczącym klubów (ich przedstawicielom) w kolejności od najliczniejszego, a następnie radnym według kolejności zgłoszeń, a w uzasadnionych przypadkach może udzielić głosu poza kolejnością. Przewodniczący komisji właściwych dla przedmiotu obrad
i Prezydent otrzymują prawo głosu poza kolejnością.
3. Czas wystąpienia: przewodniczących klubów (ich przedstawicieli), przewodniczącego komisji (sprawozdawcy) i Prezydenta jest nieograniczony, chyba że Rada postanowi inaczej. Radny, który pragnie zabrać głos przy omawianiu konkretnego punktu porządku obrad, zgłasza ten fakt, wpisując się na listę mówców. Jeżeli Rada nie postanowi inaczej, wystąpienie radnego nie może przekroczyć 5 minut.
4. Oprócz zabrania głosu, radny w tym samym punkcie obrad, ma prawo do jednej repliki oraz gdy okoliczności repliki będą tego wymagały, do sprostowania własnej wypowiedzi. Czas repliki nie powinien przekraczać 3 minut, a sprostowania 1 minuty. Prawo do repliki i sprostowania nie dotyczy punktu porządku obrad - komunikaty Przewodniczącego i Prezydenta.
4a. W sprawach udzielania głosu nieuregulowanych w Statucie stosuje się przepisy ustawy.
5. Po stwierdzeniu, że lista mówców została wyczerpana, Przewodniczący udziela głosu tylko w sprawach wniosków formalnych dotyczących trybu głosowania.
6. Punkt porządku obrad już wyczerpany nie może być ponownie przedmiotem obrad podczas tej samej sesji.

§ 31. 1. Przewodniczący czuwa nad sprawnym przebiegiem obrad.
2. Jeżeli treść lub sposób wystąpienia albo zachowanie radnego w oczywisty sposób zakłóca porządek obrad bądź uchybia powadze sesji, Przewodniczący przywołuje radnego „do porządku”, a gdy przywołanie nie odniosło skutku, może odebrać mu głos. Fakt taki odnotowuje się w protokole sesji.
3. Prowadzący obrady może przywołać mówcę „do rzeczy” ilekroć odbiega on od tematu lub powraca do sprawy przedyskutowanej albo przegłosowanej. Po trzykrotnym upomnieniu prowadzący obrad może odebrać głos mówcy.
4. Postanowienia ust. 2 i 3 stosuje się także do wystąpień osób spoza Rady.
5. Przewodniczący może nakazać opuszczenie sali przez osoby spoza Rady, które zachowaniem swoim zakłócają porządek obrad.

§ 32. W trakcie obrad Przewodniczący zarządza przerwy:
1) z własnej inicjatywy minimum co dwie godziny;
2) z inicjatywy klubów radnych, jednak nie częściej niż dwa razy w danym dniu z inicjatywy tego samego klubu.

§ 33. 1. Z każdego posiedzenia Rady sporządza się protokół, który powinien zawierać:
1) numer, datę i miejsce posiedzenia oraz numery uchwał;
2) stwierdzenie prawomocności posiedzenia;
3) nazwiska nieobecnych członków Rady (usprawiedliwionych i nieusprawiedliwionych) oraz nazwiska osób delegowanych na posiedzenie z urzędu;
4) stwierdzenie przyjęcia protokołu z poprzedniego posiedzenia;
5) zatwierdzony porządek obrad;
6) przebieg obrad, treść wystąpień i dyskusji oraz teksty zgłoszonych i uchwalonych wniosków, wraz z informacją dotyczącą przebiegu głosowań i ich wyników, w tym imiennych wyników poszczególnych głosowań (wydruk z elektronicznego urządzenia do liczenia głosów), oraz fonicznym, elektronicznym zapisem przebiegu obrad;
7) czas trwania posiedzenia;
8) podpisy Przewodniczącego i protokolanta.
2. Protokoły numeruje się cyframi rzymskimi, a uchwały arabskimi.
3. Nowa numeracja zaczyna się z początkiem każdej kadencji Rady.
4. Protokół przyjmuje się na sesji zwyczajnej w ten sposób, że jeżeli nie wniesiono do niego zastrzeżeń lub poprawek, protokół uważa się za przyjęty. O przyjęciu lub odrzuceniu poprawek decyduje Rada bez dyskusji. Radni powinni mieć możliwość zapoznania się z tekstem protokołu na dwa dni przed sesją, na której protokół będzie zatwierdzany.

§ 34. 1. Kopie protokołu powinny być w ciągu 14 dni, od odbycia posiedzenia Rady, przesłane do Prezydenta.
2. Wyciągi z protokołu Prezydent przekazuje zainteresowanym jednostkom organizacyjnym.
3. Protokoły z obrad przechowuje się w Biurze Rady.
4. Każdy mieszkaniec Miasta ma prawo wglądu do protokołów, robienia notatek i odpisów z wyjątkiem części protokołu, który dotyczy tajność obrad Rady.

§ 35. Po wyczerpaniu porządku obrad, Przewodniczący kończy sesję, wypowiadając formułę: „Zamykam sesję Rady Miejskiej Wrocławia”.

Rozdział 5
Uchwały i inne akty Rady

§ 36. 1. Rada na sesji podejmuje:
1) uchwały;
2) rezolucje i apele;
3) stanowiska;
4) postanowienia porządkowe.
1a. Rada na sesji wydaje obwieszczenia w sprawie ogłoszenia tekstów jednolitych uchwał, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 4611).
2. W uchwałach Rada ustala sposoby rozwiązania zagadnień lub odnosi się do spraw będących przedmiotem obrad.
3. W sprawach porządkowych Rada podejmuje postanowienia.
4. W sprawach ogólnospołecznych Rada podejmuje rezolucje lub apele oraz zajmuje stanowiska.

§ 37. 1. Uchwały są odrębnymi aktami zawierającymi:
1) tytuł, datę i numer;
2) podstawę prawną;
3) ścisłe określenie przedmiotu uchwały, środków na jej realizację, organów odpowiedzialnych za jej wykonanie;
4) przepisy przejściowe i uchylające;
5) termin wejścia w życie.
1a. Uchwały powinny być sporządzane zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. z 2016 r. poz. 283).
2. Uchwałę lub obwieszczenie podpisuje Przewodniczący lub Wiceprzewodniczący, który przewodniczył obradom.
3. Uchwały Rady podlegają publikacji w Biuletynie Urzędowym Rady Miejskiej Wrocławia.
4. Uchwały Rady zawierające akty prawa miejscowego podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego.

§ 38. 1. Zmiana uchwały następuje w takim samym trybie jak jej uchwalenie.
2. Rada prostuje w drodze obwieszczenia oczywiste błędy językowe i rachunkowe zawarte w opublikowanych tekstach uchwał Rady.
3. (uchylony)

§ 39. 1. Z wnioskiem o podjęcie uchwały przez Radę może wystąpić radny. Z wnioskiem takim może wystąpić także: Przewodniczący, klub radnych, komisja rady Prezydent, działające wspólnie organy stanowiące co najmniej trzech osiedli, wskazując jednocześnie przedstawiciela upoważnionego do reprezentowania wnioskodawcy w pracach nad tym projektem.
1a. Na zasadach określonych w ustawie i w odrębnej uchwale Rady, w ramach obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej, z wnioskiem o podjęcie uchwały przez Radę może wystąpić grupa mieszkańców Wrocławia.
1b. (uchylony)
1c. (uchylony)
2. Projekt uchwały, spełniający wymogi formalne określone w § 37, powinien być przekazany na piśmie do Biura Rady z dołączonym uzasadnieniem określającym potrzebę podjęcia uchwały nie później niż 28 dni przed rozpoczęciem sesji, na której projekt będzie rozpatrywany. Przewodniczący przekazuje projekt do klubów, właściwych komisji i do Prezydenta w celu uzyskania opinii. W posiedzeniu komisji uczestniczą upoważnieni przedstawiciele wnioskodawców oraz Prezydenta.
2a. (uchylony)
2b. (uchylony)
2c. (uchylony)
3. Opinię, o której mowa w ust. 2, przedstawia się na sesji bezpośrednio po zapoznaniu Rady z projektem uchwały, a stanowiska klubów przedstawiają ich przewodniczący (lub upoważnione osoby) w dyskusji, zgodnie z zasadami wynikającymi z § 30 ust. 2.
4. Do projektu uchwały wnioskodawca dołącza uzasadnienie, które powinno zawierać:
1) wyjaśnienie celu i przewidywanych skutków podjęcia uchwały;
2) przedstawienie aktualnego stanu faktycznego i prawnego w dziedzinie, której ma dotyczyć uchwała;
3) wskazanie różnicy pomiędzy dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym;
4) wskazanie źródła finansowania, jeżeli projektowana uchwała pociąga za sobą obciążenia budżetu gminy.

§ 40. 1. Prezydent, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może określić wniesiony przez siebie projekt uchwały jako pilny.
2. Projekt, o którym mowa w ust. 1, może być wniesiony również w trakcie posiedzenia Rady, a po niezwłocznym przekazaniu do komisji winien być poddany debacie plenarnej oraz przegłosowany na najbliższej sesji Rady.
3. Prezydent może wnosić o uchwalenie projektu pilnego, o którym mowa w ust. 1, podczas tej samej sesji.
4. Prezydent do momentu podjęcia uchwały może wnosić o przegłosowanie projektu w wersji zaproponowanej przez siebie.

Rozdział 6
Interpelacje i zapytania

§ 41. 1. 1. Radni mogą kierować do Prezydenta interpelacje i zapytania na zasadach i w trybie określonych w ustawie.
2. (uchylony)

§ 42. (uchylony)

§ 43. (uchylony)

Rozdział 7
Głosowanie

§ 44. 1. W głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów, podejmowane są uchwały, wnioski merytoryczne, postanowienia, rezolucje, apele i stanowiska. W pierwszej kolejności głosuje się wnioski o ich odrzucenie w całości, jeżeli takie zostały postawione.
2. W przypadku projektu uchwał porządek głosowania przewiduje w kolejności:
1) głosowanie za odrzuceniem w całości, jeśli wniosek taki został postawiony;
2) głosowanie poprawek ujętych w opinii: klubów, komisji, Prezydenta lub podniesionych na posiedzeniu plenarnym; w pierwszej kolejności głosuje się poprawki, których przyjęcie lub odrzucenie rozstrzyga o innych poprawkach;
3) głosowanie projektu w całości ze zmianami wynikającymi z przegłosowanych poprawek.
3. Głosowanie tajne lub imienne odbywa się w wypadkach wskazanych przez przepisy prawa.
4. (skreślony).

§ 45. 1. Zwykła większość głosów jest to taka liczba głosów „za”, która przewyższa co najmniej o jeden głos liczbę głosów „przeciw”.
2. Bezwzględna większość głosów oznacza, iż wymagana jest liczba głosów „za” przewyższająca co najmniej o jeden głos sumę pozostałych ważnie oddanych głosów („przeciw” i „wstrzymujących się”).

§ 46. 1. W głosowaniu jawnym radni głosują przez podniesienie ręki oraz równoczesne naciśnięcie przycisku na konsoli elektronicznego urządzenia do liczenia głosów, które umożliwia sporządzenie imiennego wykazu głosowań. Za głosy oddane uznaje się te, które oddano: „za”, „przeciw” i „wstrzymujące się”. W przypadku braku możliwości przeprowadzenia głosowania przy pomocy elektronicznego urządzenia do liczenia głosów, przeprowadza się głosowanie imienne.
2. (skreślony).
3. Głosowanie tajne przeprowadza Komisja Skrutacyjna, powołana na sesji spośród radnych. Komisja Skrutacyjna składa się z przewodniczącego i co najmniej 3 członków. W głosowaniu tajnym radni głosują kartkami, przy czym za głosy ważne uznaje się te, które oddano zgodnie z zasadami ustalonymi przez Komisję Skrutacyjną i na właściwych kartkach.
4. Dopuszczalne są następujące sposoby głosowania imiennego:
a) poprzez podniesienie ręki i jednoczesne oznaczenie przez radnego sposobu głosowania na imiennej karcie głosowań,
b) poprzez podniesienie ręki i równoczesne odnotowanie na imiennych listach radnych sposobu głosowania radnych przez pracowników Biura Rady lub wskazanych przez Radę radnych,
c) radni wyczytywani według listy wstają i określają sposób swojego głosowania,
d) w inny sposób umożliwiający sporządzenie imiennych wykazów głosowań, o ile Rada tak zdecyduje.

§ 47. (uchylony)

§ 47a. 1. Wniosek o reasumpcję głosowania może być zgłoszony tylko w ramach rozpatrywanego punktu porządku obrad Rady.
2. Wniosek o reasumpcję można zgłosić, jeśli zachodzą uzasadnione wątpliwości co do:
1) przebiegu głosowania;
2) obliczenia wyników głosowania;
3) błędnego zrozumienia przez radnych przedmiotu lub sposobu (zasad) głosowania.
3. (uchylony)

CZĘŚĆ III
(skreślona)

CZĘŚĆ IV
Organy wykonawcze

Rozdział 1
Postanowienia ogólne

§ 49. Organem wykonawczym Miasta jest Prezydent.

§ 49a. 1. Prezydent wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Miasta oraz miejskich jednostek organizacyjnych, w tym powiatowego urzędu pracy.
2. Miejską administrację zespoloną stanowią:
1) Urząd Miejski;
2) Powiatowy Urząd Pracy, będący jednostką organizacyjną Miasta;
3) jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników miejskich służb, inspekcji i straży.

§ 50. Rada w przypadkach określonych w ustawie stwierdza wygaśnięcie mandatu Prezydenta.

§ 51. (skreślony).

§ 52. (skreślony).

§ 53. (skreślony).

Rozdział 1a
Miejski Rzecznik Konsumentów

§ 53a. 1. Zadania Miasta w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje Miejski Rzecznik Konsumentów.
2. Miejskiego Rzecznika Konsumentów powołuje i odwołuje Rada.
3. Tryb powoływania Miejskiego Rzecznika określają odrębne przepisy.

§ 53b. 1. Obsługę organizacyjno-prawną Miejskiego Rzecznika zapewnia wyodrębniona jednostka organizacyjna w Urzędzie Miejskim.
2. Miejski Rzecznik jest kierownikiem jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1.

Rozdział 2
Zadania Prezydenta

§ 54. 1. Prezydent wykonuje zadania wynikające z funkcji organu wykonawczego Miasta, a w szczególności:
1) wykonuje uchwały Rady i zadania Miasta określone przepisami prawa;
2) przygotowuje wszelkie sprawy, o których stanowi Rada, w tym zwłaszcza przygotowuje projekt budżetu;
3) informuje Radę i mieszkańców Miasta o założeniach projektu budżetu, kierunkach programu społecznogospodarczego i wykorzystania budżetu;
4) podejmuje uchwały o koniecznych wydatkach, które nie są uwzględnione w budżecie bądź też uwzględnione w niedostatecznej wysokości w przypadkach, gdy obowiązujące przepisy uprawniają Prezydenta do takiej decyzji;
5) decyduje o wszczęciu i rezygnacji ze sporu sądowego oraz ustalaniu warunków ugody w sprawach prywatnoprawnych albo w tych publicznoprawnych, w których na zawarcie takiej ugody zezwalają przepisy prawa;
6) zaskarża rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące wydawanych przez niego zarządzeń;
7) rozpatruje oferty przy przetargach publicznych ogłaszanych przez Miasto w myśl zasad ustalonych przez Radę;
8) udziela kierownikom miejskich jednostek organizacyjnych pełnomocnictw do zarządzania mieniem tych jednostek;
9) określa zakres, w jakim powierza prowadzenie spraw Wrocławia w swoim imieniu Wiceprezydentowi lub Sekretarzowi Miasta;
10) wykonuje zadania zlecone, określone odrębnymi przepisami;
11) składa Radzie okresowe sprawozdania z działalności finansowej Miasta.
2. Projekty uchwał przedkładane Radzie przez Prezydenta powinny być zaopiniowane przez radcę prawnego.
3. (uchylony)
4. (skreślony).

§ 55. Do zadań Prezydenta należy w szczególności:
1) reprezentowanie Miasta na zewnątrz;
2) (skreślony);
3) zgłaszanie Radzie wniosków w sprawie kandydatur na stanowiska Sekretarza i Skarbnika;
4) kierowanie bieżącymi sprawami Miasta;
5) kierowanie pracą Urzędu Miejskiego;
6) współdziałanie z organami osiedli;
7) niezwłoczne ogłaszanie budżetu Miasta oraz ogłaszanie sprawozdania z wykonania budżetu za rok poprzedni do dnia 31 marca następnego roku budżetowego;
8) podejmowanie czynności w sprawach niecierpiących zwłoki związanych z zagrożeniem interesu publicznego, narażających bezpośrednio zdrowie i życie oraz w sprawach mogących spowodować znaczne straty materialne; nie dotyczy to zarządzeń porządkowych (art. 41 ust. 2 ustawy);
9) nawiązywanie i rozwiązywanie z pracownikami samorządowymi stosunku pracy na podstawie umowy o pracę, powołania lub mianowania;
10) wyznaczanie, spośród mianowanych pracowników samorządowych, Rzecznika Dyscyplinarnego;
11) wykonywanie innych czynności z zakresu prawa pracy;
12) powoływanie i odwoływanie kierowników miejskich służb, inspekcji i straży, w uzgodnieniu z wojewodą, a także wykonywanie wobec nich czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

CZĘŚĆ IVa
Jawność działania organów Miasta

§ 55a. 1. Działalność organów Miasta jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw.
2. Jawność działania organów Miasta obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje Rady i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym z protokołów posiedzeń organów Miasta i komisji Rady.
3. Zasady określone w ust. 2 stosuje się odpowiednio do organów osiedli.

§ 55b. 1. Przewodniczący podaje do publicznej wiadomości, w drodze ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w budynku siedziby Rady oraz w formie przekazu elektronicznego, termin, miejsce i przedmiot obrad co najmniej na 3 dni przed sesją. W ogłoszeniu o porządku obrad zaznacza się sprawy, co do których istnieją ustawowe ograniczenia jawności.
2. O terminie, miejscu i porządku obrad Przewodniczący zawiadamia na dwa dni przed sesją prasę, radio i telewizję działającą na terenie Miasta.
3. Procedurę określoną w ust. 1 stosuje się odpowiednio do posiedzeń komisji Rady.
4. Publiczność oraz przedstawiciele prasy, radia i telewizji mają prawo przebywać tylko w miejscu do tego wyznaczonym.
5. Przed przystąpieniem do punktu obrad Rady lub komisji, obejmującego sprawę zawierającą informację objętą ustawowym ograniczeniem jawności, Przewodniczący Rady lub odpowiednio komisji informuje o tym zebranych, zarządzając jednocześnie opuszczenie pomieszczenia, w którym odbywa się sesja lub posiedzenie przez osoby niespełniające wymogów określonych w ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742).

§ 55c. 1. Każdy ma prawo dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania przez Miasto zadań publicznych, w tym protokołów z posiedzeń organów Miasta i komisji.
2. Dokumenty udostępniane są na pisemny wniosek osoby zainteresowanej. We wniosku określa się rodzaj dokumentu lub zakres spraw, które są przedmiotem jej zainteresowania. Wnioski rozpatruje kierownik jednostki organizacyjnej Urzędu Miasta Wrocławia, w której dokumenty są przechowywane. Dokumenty udostępniane są na miejscu, w godzinach pracy Urzędu, w obecności pracownika tej jednostki.
3. Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje, co do których istnieją ustawowe ograniczenia jawności, udostępniane są z wyłączeniem tych informacji.
4. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Na odmowę można wnieść skargę w trybie właściwym dla postępowania skargowego.
5. Udostępnianie dokumentów jest nieodpłatne, jednakże wydawanie kopii, wyciągów bądź odpisów może być odpłatne na podstawie odrębnych przepisów.
6. Udostępnienie dokumentów następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku.

CZĘŚĆ V
Samorządowe jednostki pomocnicze

Rozdział 1
Postanowienia ogólne

§ 56. 1. Samorządowymi jednostkami pomocniczymi Miasta są osiedla.
2. Osiedla tworzy Rada Miejska w drodze uchwały po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami lub z ich inicjatywy.
3. Projekt podziału obszaru Miasta na jednostki pomocnicze przedstawia Rada Miejska do publicznej konsultacji. W konsultacji mogą uczestniczyć mieszkańcy projektowanych jednostek oraz instytucje i organizacje prowadzące działalność na tym terenie. Okres konsultacji trwa 6 tygodni od chwili ogłoszenia projektu we właściwym trybie. Po upływie tego okresu, projekt uwzględniający wyniki konsultacji, zostaje niezwłocznie przedstawiony Radzie Miejskiej do zatwierdzenia.
4. Zniesienie, podział albo łączenie osiedli może nastąpić z ważnych powodów, z inicjatywy Rady Miejskiej lub na wniosek właściwych rad osiedli.
4a. W przypadkach, o których mowa w ust. 4, Rada Miejska zarządza konsultacje z mieszkańcami właściwych osiedli.
4b. Właściwa rada osiedla wyraża wniosek, o którym mowa w ust. 4, w drodze uchwały podjętej bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy składu rady.
5. Konsultacje, o których mowa w ust. 3, są kontrolowane przez właściwą komisję. Szczegółowe zasady przeprowadzania konsultacji określa odrębna uchwała Rady Miejskiej.
6. Granice osiedla, jego organizację, a także zakres działania określa statut osiedla nadany przez Radę Miejską.

Rozdział 2
Rada osiedla

§ 57. 1. Mieszkańcy osiedla podejmują decyzje poprzez głosowanie powszechne (referendum) lub za pośrednictwem organów osiedla.
2. Organem uchwałodawczym w osiedlu jest rada osiedla. Statut osiedla może ustalić, że w osiedlu organem uchwałodawczym jest Ogólne Zebranie Mieszkańców.
3. Organem wykonawczym w osiedlu jest zarząd osiedla. Na czele zarządu osiedla stoi przewodniczący.
4. Kompetencje rady osiedla określa statut osiedla, uwzględniając postanowienia § 59 niniejszego statutu.
5. Wybory do organów osiedla zarządza i przeprowadza, według uchwalonej ordynacji wyborczej, Rada Miejska.

§ 58. 1. Rada osiedla reprezentuje jego mieszkańców wobec organów i jednostek organizacyjnych Miasta.
2. Rada osiedla realizuje swoje zadania, współpracując z organami samorządu Wrocławia oraz instytucjami i organizacjami działającymi na terenie osiedla.
3. Właściwa w zakresie współpracy między osiedlami oraz mediacji pomiędzy nimi jest komisja powołana przez Radę. Dla usprawnienia współpracy między organami miasta i jednostkami pomocniczymi tworzy się Radę ds. Osiedli. Skład Rady ds. Osiedli, zakres działania oraz kompetencje określa odrębna uchwała Rady Miejskiej.

§ 59. 1. Osiedlom może być w drodze uchwały Rady przyznane prawo zarządu wydzieloną częścią mienia komunalnego znajdującego się na ich terytorium niezbędnego dla wykonywania zadań statutowych osiedla.
2. Czynności dokonywane samodzielnie przez organy osiedla nie mogą przekraczać granic zwykłego zarządu.
3. Osiedla prowadzą gospodarkę finansową w ramach budżetu Miasta.
4. W budżecie winny być zapewnione środki finansowe niezbędne dla prowadzenia działalności statutowej osiedli.
5. W zakresie czynności, o których mowa w ust. 2, osiedla dysponują prawem rozporządzania dochodami z przydzielonego im mienia komunalnego.
6. Obsługa kasowa osiedli odbywa się za pomocą konta bankowego Miasta.
7. Oświadczenia woli w imieniu Miasta w zakresie udzielonego osiedlu pełnomocnictwa do zarządzania mieniem przekazanym na zasadach określonych w ust. 1 składają członek zarządu osiedla, wskazany uchwałą rady osiedla, oraz jeden z Wiceprezydentów.
8. Rada Miejska może upoważnić zarząd osiedla do wykonywania niektórych czynności z zakresu administracji publicznej, gwarantując odpowiednie do zakresu zadania środki finansowe w trybie, o którym mowa w ust. 4.

§ 60. Do właściwości rady osiedla należy:
1) wybór i odwołanie zarządu osiedla;
2) opiniowanie projektu przedsięwzięć Rady Miejskiej i Prezydenta dotyczących mieszkańców i terenu osiedla;
3) opiniowanie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego osiedla;
4) przedstawianie Radzie Miejskiej do końca lutego każdego roku oceny funkcjonowania na obszarze osiedla administracji samorządowej w zakresie obsługi mieszkańców, współpracy z samorządem osiedla, realizacji inwestycji komunalnych, zarządzania mieniem komunalnym;
5) wspieranie inicjatyw społecznych w osiedlu zmierzających do poprawy warunków życia mieszkańców, rozwoju kultury, infrastruktury komunalnej, handlu i usług; środki do realizacji tego zadania wyodrębnia się w budżecie Miasta;
6) współudział w tworzeniu planu budżetu Miasta w części związanej z działalnością osiedli. W tym celu odpowiednie wnioski należy składać do końca kwietnia każdego roku. Niewykorzystane przez osiedle środki finansowe pozostają do jego dyspozycji w roku następnym tylko w przypadku podjęcia odpowiedniej uchwały Rady Miejskiej;
7) dysponowanie środkami finansowymi, przekazywanymi na potrzeby osiedla z budżetu Miasta;
8) inne sprawy wynikające ze statutu osiedla.

§ 61. 1. Nadzór nad działalnością osiedla sprawuje Rada Miejska oraz Prezydent.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. ( uchylony)
5a. (uchylony)
6. Jednostki pomocnicze podlegają nadzorowi organów gminy, na zasadach określonych w statutach tych jednostek.
7. (uchylony)
8. (uchylony)
9. (uchylony)

§ 62. (uchylony)

CZĘŚĆ VI
Mienie komunalne i gospodarka finansowa Miasta
Rozdział 1
Mienie komunalne

§ 63. 1. Mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do Miasta oraz mienie innych komunalnych osób prawnych.
2. Mieniem komunalnym zarządzają organy Miasta bądź inne powołane przez nie podmioty, którym zostało ono przekazane do realizacji celów komunalnych.
3. Podmioty posiadające osobowość prawną samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych w zakresie określonym w aktach prawnych o ich utworzeniu oraz w obowiązujących przepisach.
4. Mieniem pozostającym w zarządzie komunalnych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej dysponują kierownicy tych jednostek na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta. Do czynności przekraczających zakres pełnomocnictwa wymagana jest zgoda Prezydenta.

Rozdział 2
Gospodarka finansowa

§ 64. 1. Miasto prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie swojego budżetu.
2. Budżet jest uchwalany na rok kalendarzowy.

§ 65. 1. Projekt budżetu przygotowuje Prezydent.
2. Projekt budżetu wraz z informacją o stanie mienia komunalnego i objaśnieniami Prezydent przedkłada Radzie najpóźniej do 15 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy.
3. Przed złożeniem projektu budżetu Prezydent przedkłada Radzie do zatwierdzenia założenia społecznogospodarcze do budżetu.
4. Bez zgody Prezydenta Rada nie może wprowadzić w projekcie budżetu gminy zmian powodujących zwiększenie wydatków nieznajdujących pokrycia w planowanych dochodach lub zwiększenie planowanych dochodów bez jednoczesnego ustanowienia źródeł tych dochodów.

§ 66. Rada określa procedurę uchwalania budżetu oraz rodzaj i szczegółowość niezbędnych materiałów informacyjnych.

§ 67. 1. Prezydent ma prawo do dokonywania zmian w budżecie Miasta w zakresie i granicach określonych przepisami prawa, z wyjątkiem przeniesienia wydatków między działami.
2. Prezydentowi przysługuje wyłączne prawo:
1) zaciągania zobowiązań mających pokrycie w ustalonych w uchwale budżetowej kwotach wydatków, w ramach upoważnień udzielonych przez Radę Gminy;
2) emitowania papierów wartościowych, w ramach upoważnień udzielonych przez Radę Gminy;
3) dokonywania wydatków budżetowych;
4) zgłaszania propozycji zmian w budżecie gminy;
5) dysponowania rezerwami budżetu gminy;
6) blokowania środków budżetowych, w przypadkach określonych ustawą.

CZĘŚĆ VII
Pracownicy samorządowi

§ 68. (skreślony).

§ 69. (skreślony).

§ 70. Prezydent wykonuje obowiązki pracodawcy wobec osób powołanych na stanowisko Sekretarza Miasta i Skarbnika Miasta (głównego księgowego budżetu).

§ 71. Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych mianowanych pracowników samorządowych Rada powołuje komisje dyscyplinarne I i II instancji, według zasad określonych w odrębnych przepisach.

CZĘŚĆ VIII
Przepisy końcowe

§ 72. 1. Uchwała w sprawie Statutu Wrocławia podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego.
2. Uchwała wchodzi w życie w 14 dni od dnia jej opublikowania.
3. Postanowienia ust. 1 i 2 mają zastosowanie do uchwał w sprawie zmian Statutu Wrocławia.

Question: Wizerunek jakiego ptaka widnieje na pieczęci miasta Wrocław?

Answer: Na pieczęci miasta Wrocław widnieje wizerunek orła.

Question: Czy Komisja Rewizyjna może powołać Przewodniczącego Rady Miejskiej Wrocławia do zespołu kontrolującego?

Answer: Nie.

Question: Wizerunek jakiego ptaka widnieje w herbie Wrocławia?

Answer: W herbie Wrocławia widnieje wizerunek orła.

Question: Czy pieczęć miasta zawiera herb?

Answer: Tak.

Question: Co znajduje się pośrodku pieczęci Wrocławia?

Answer: Pośrodku pieczęci Wrocławia znajduje się herb Wrocławia.

Question: Czy w skład Komisji Rewizyjnej może wchodzić Przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia?

Answer: Nie.

Question: Czy zespoły kontrolujące składają się z członków Komisji Rewizyjnej?

Answer: Tak.