Dlaczego Krajowy Plan Odbudowy nie odbuduje edukacji

Czytając fragmenty Krajowego Planu Odbudowy poświęcone edukacji łatwo zauważyć, że wielomiesięczne rozmowy o tym, czym jest edukacja i czego jej potrzeba, nie przebiły się wystarczająco mocno. Rząd stawia na doposażenie szkół w sprzęt, pomijając największe wyzwania, jakie stoją przed szkołą w kolejnych latach.

Krajowy Plan Odbudowy realizowany będzie do 2026 roku, co oznacza, że wytyczy kierunek odbudowy polskiej gospodarki i rozwoju społeczeństwa na kilka najbliższych lat. W założeniu Europejski Fundusz Odbudowy, z którego pochodzić będą zasilające KPO środki, ma wspierać gospodarki krajów członkowskich Unii Europejskiej w wyjściu z kryzysu spowodowanego pandemią COVID-19.

Fundusz to szansa, ale też wyraz zobowiązania, które podejmują przedstawiciele państw członkowskich, by dokonać modernizacji gospodarek i dostosować je do wyzwań, które niesie przyszłość. Gdy spojrzymy na określone w nim priorytety, zobaczymy silne nastawienie na innowacje, transformację cyfrową i ekologiczną. Jak czytamy na stronie Komisji Europejskiej „czas zacząć działać, by Europa była bardziej ekologiczna, bardziej cyfrowa i odporniejsza”.

Jak więc wygląda postawienie na innowacje w zakresie edukacji przedstawione w Krajowym Planie Odbudowy?

W samym planie nie znajdziemy komponentu dotyczącego edukacji jako takiej, treści z nią związane zostały ujęte w komponentach „Transformacja cyfrowa” i „Odporność i konkurencyjność gospodarki”. Na stronie Ministerstwa Edukacji i Nauki możemy przeczytać, że w zakresie edukacji i nauki ma się to wydarzyć dzięki: rozwojowi infrastruktury badawczej, cyfryzacji szkół czy rozwojowi szkolnictwa branżowego.

W KPO kilkakrotnie przywoływane są wyniki badań wykluczenia cyfrowego, w tym sytuacji nauczycieli i uczniów w czasie pandemii, m.in. przygotowany przez naszą fundację raport „Edukacja zdalna w czasie pandemii”.

A jednak czytając poświęcone edukacji fragmenty łatwo zauważyć, że wielomiesięczne rozmowy o tym, czym jest edukacja (powtarzane jak mantra przez specjalistów, że szkoła to relacje) i czego jej potrzeba nie przebiły się wystarczająco mocno.

I tak plan zakłada doposażenie szkół i nauczycieli w sprzęt, a także „załatanie” białych plam na mapie polskiego internetu. Mówi też o szkoleniach z kompetencji cyfrowych dla nauczycieli, uczniów i rodziców i zwiększeniu dostępu do zasobów. Powstać ma też Centrum Kompetencji Cyfrowych oraz sieć liderów cyfryzacji.

Brakuje zaś refleksji nad szkołą jako taką, poza nowymi technologiami i nauką zawodów. Brakuje skupienia na rozwoju kompetencji miękkich, czy wsparciu edukacji nauczycieli (oprócz szkoleń z TIK). Brak uwag dotyczących systemu edukacji, czy podstawy programowej, zupełnie jakby jedynie wysokie kompetencje cyfrowe miały uzdrowić polską szkołę.

Plan nie mówi o największych wyzwaniach, jakie stoją przed szkołą w kolejnych latach. Niepokoi też sposób myślenia, który przebija się w poszczególnych fragmentach: Stosowanie TIK w edukacji daje ogromne możliwości oraz stanowi sposób na zaciekawienie i skupienie uwagi uczniów, jest alternatywą dla stacjonarnych zajęć warsztatowych i laboratoryjnych oraz przygotowuje do funkcjonowania w trybie „zdalnym” opartym o umiejętności cyfrowe.

Z tego wynika, że nowoczesne technologie w szkołach mają być atrakcją, dodatkiem, aby uczeń się nie nudził, w dodatku stoją w opozycji do zajęć stacjonarnych.

Jeśli na serio myślimy o odbudowie edukacji, to zastanówmy się raczej, gdzie nowe technologie mogą uczniów, nauczycieli i opiekunów wspierać na co dzień. Jak wziąć najlepsze praktyki edukacji zdalnej i wprowadzić do regularnej pracy. Technologie i sprzęt są bardzo ważne i bez nich trudno mówić o nowoczesnej edukacji, ale bez metod, narzędzi i odpowiedniej filozofii nauczania, nie da się mówić o edukacji w ogóle.

Question: Skąd będą pochodziły środki na sprzęt do szkół?

Answer: Środki na sprzęt do szkół będą pochodziły z Europejskiego Funduszu Odbudowy.

Question: Na co rząd planuje przeznaczyć środki w ramach Krajowego Planu Odbudowy?

Answer: Rząd w ramach Krajowego Planu Odbudowy planuje przeznaczyć środki na doposażenie szkół w sprzęt.

Question: Skąd będą pochodziły środki na Krajowy Plan Odbudowy?

Answer: Środki na Krajowy Plan Odbudowy będą pochodziły z Europejskiego Funduszu Odbudowy.


Gustav Vigeland

Gustav Adolf Vigeland, właśc. Adolf Gustav Thorsen (ur. 11 kwietnia 1869 w Mandal, zm. 12 marca 1943 w Oslo) – norweski rzeźbiarz, uczeń Rodina, zyskał renomę pod koniec XIX wieku jako twórca rzeźb symbolicznych i secesyjnych. Starszy brat Emanuela Vigelanda.

Życiorys

Studiował w Kristianii, Paryżu, Berlinie, Florencji, Rzymie, Neapolu. Był autorem popiersi i pomników znanych Skandynawów, m.in.: Henryka Ibsena, Knuta Hamsuna, Arne Garborga, Alfreda Nobla, Nielsa Henrika Abela, Camilli Collett.

Ponad połowę życia Vigeland poświęcił realizacji swojej idée fixe – kompozycji rzeźbiarsko-ogrodowej w Parku Frogner (którego częścią jest Park Vigelanda) w Oslo. Składa się ona z 212 rzeźb (przedstawiających łącznie prawie 600 postaci) wykonanych z kamienia i brązu. Początkiem koncepcji Vigelanda było złożone przez władze miasto zamówienie na projekt fontanny. Stopniowo projekt rozrastał się, obejmując figury wokół fontanny oraz rzeźby ozdabiające most łączący brzegi stawu w parku. Zwieńczeniem kompleksu parkowego jest Monolitten (Monolit) – ogromna kolumna zbudowana ze 121 postaci nagich ludzi[1].

Prace nad kompleksem parkowym rozpoczęły się w 1907 r., a trwały aż do końca lat 40. i były kontynuowane po śmierci artysty. Gustav Vigeland był projektantem rzeźb umieszczonych w parku, natomiast wszystkie prace rzeźbiarskie wykonywał zatrudniony przez niego zespół kamieniarzy, odlewników i kowali.

Question: Co stanowiło idée fixe pochodzącego z Norwegii ucznia Rodina?

Answer: Idée fixe pochodzącego z Norwegii ucznia Rodina stanowiły rzeźby w Parku Frogner.

Question: Jak nazywał się pochodzący z Norwegii uczeń Rodina?

Answer: Pochodzący z Norwegii uczeń Rodina nazywał się Gustav Adolf Vigeland.

Question: Czy kompozycja rzeźbiarsko-ogrodowa w Parku Frogner stanowiła idée fixe Gustava Vigelanda?

Answer: Tak.


John Cleese

John Marwood Cleese (ur. 27 października 1939 w Weston-super-Mare) – angielski aktor komediowy, członek grupy Monty Python. Jego rodzina nazywała się Cheese, czyli ser. Ojciec w obawie przed drwinami w wojsku zmienił nazwisko na Cleese w 1915 r., zanim się zaciągnął. Stworzył słowo, które nic nie znaczy w języku angielskim.

Pythoni

Studiował prawo w Cambridge, gdzie poznał swego przyszłego partnera pisarskiego Grahama Chapmana. Ukończył uczelnię w 1963. Efekt działania tej spółki (obok animacji Gilliama) był najbardziej surrealistyczną częścią działalności Pythonów.

Ich skecze dotyczyły zwykle szarych ludzi w codziennych sytuacjach, jednak robiących rzeczy dziwaczne. Na przykład Cleese i Chapman zmienili zwyczajny widok zdążającego do biura urzędnika w czarnym garniturze i meloniku w scenę, gdy Cleese z kamienną twarzą wije się, potyka i podskakuje w drodze do pracy w „Ministerstwie Głupich Kroków”. Ujawnia to talent Cleese’a do humoru bazującego na cechach fizycznych aktora, stosowanego też w autorskim cyklu komediowym Cleese’a Fawlty Towers (Hotel Zacisze).

Często gra postacie, które pozostają śmiertelnie poważne, mimo że wykonują czynności niedorzeczne. Uwidacznia to m.in. jego rola Sir Lancelota w „Świętym Graalu”, gdzie podąża na zamek, by wybawić damę z opresji, nie zdając sobie sprawy z tego, że w efekcie masakruje gości weselnych. Innym często stosowanym przez spółkę autorską Cleese-Chapman chwytem jest osadzanie skeczu wokół sporu na zupełnie oczywisty temat, tak jak w skeczu ze zdechłą papugą, w sklepie z serem czy w klinice kłótni. We wszystkich tych rolach Cleese pojawiał się wraz z Michaelem Palinem, którego często określał jako swego „ulubionego Pythona”.

Działalność pozafilmowa

W 1979 wyreżyserował oraz występował w programie The Secret Policeman's Ball, który miał na celu zdobycie funduszy dla Amnesty International. Dzięki temu programowi oraz jego następnym edycjom w działalność charytatywną zaangażowało się wiele osób, w tym muzycy: Sting, Bono, Peter Gabriel, Bob Geldof, Midge Ure.

Z terapeutą Robinem Skynnerem Cleese napisał dwie książki o życiu rodzinnym: Żyć w rodzinie i przetrwać (Families and how to survive them) oraz Żyć w tym świecie i przetrwać (Life and how to survive it). Napisał także wstępy do serii książek o życiu z chorobami cywilizacyjnymi (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, astma oskrzelowa).

W 1996 roku Cleese odmówił przyjęcia komandorii Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE). W 2003 roku użyczył swego głosu jako mistrz ceremonii na albumie Mike’a Oldfielda Tubular Bells 2003. W 2008 John Cleese zagrał w serii telewizyjnych spotów reklamowych banku BZ WBK. W jednym z nich stwierdzał, że lubi pierogi i ma ciotkę w Pcimiu. Pierwszy spot wyemitowano w połowie lutego. W 2012 John Cleese zagrał w serii telewizyjnych spotów reklamowych czeskiego banku UniCredit. W jednym z nich stwierdzał, że lubi knedliki i ma ciotkę w Czeskim Cieszynie. Pierwszy spot wyemitowano w połowie lutego. Obecnie ma tytuł Provost's Visiting Professor na Cornell University, gdzie prowadzi niekiedy zajęcia.

Życie prywatne

Jego pierwszą żoną była Connie Booth (od 15 lutego 1968 do 1978). Z tego związku mają jedno dziecko, Cynthię Cleese (ur. 1971). Cleese ponownie się ożenił w 1981 z amerykańską aktorką Barbarą Trentham. Ich córka Camilla urodziła się w 1984 r. To małżeństwo również się rozpadło, w 1990 r. W 1992 Cleese ożenił się po raz trzeci, z amerykańską psychoterapeutką Alyce Faye Eichelberger. Tym razem rozwód nastąpił w 2008 r. W 2012 r. ożenił się po raz czwarty – z aktorką Jennifer Wade.

Mieszka w Montecito w stanie Kalifornia. Ma 197 cm wzrostu.

Question: zy nazwisko brytyjskiego aktora z grupy Monthy Python, który zagrał w reklamie banku BZ WBK, coś znaczy w języku angielskim?

Answer: Nie.

Question: Czy John Marwood Cleese jest angielskim aktorem komediowym i członkiem grupy Monty Python?

Answer: Tak.

Question: Członkiem jakiej grupy był John Marwood Cleese?

Answer: John Marwood Cleese był członkiem grupy Monty Python.

Question: Czy nazwisko rodziny aktora oznaczało ser?

Answer: Tak.

Question: Jak nazywała się rodzina Johna Cleese'a?

Answer: Rodzina Johna Cleese'a nazywała się Cheese.

Question: Czy ojciec Johna zmienił swoje nazwisko na Cleese?

Answer: Tak.

Question: Czy nazwisko Cleese znaczy coś w języku angielskim?

Answer: Nie.

Question: Czy John Cleese zagrał w serii telewizyjnych spotów reklamowych banku BZ WBK?

Answer: Tak.

Question: W reklamach jakiego banku zagrał John Cleese?

Answer: John Cleese zagrał w reklamach banku BZ WBK.


Język migowy

Język migowy – język naturalny służący do porozumiewania się bez używania narządu słuchu, zazwyczaj przez same osoby głuche lub osoby słyszące z osobami głuchymi. Języki migowe są językami wizualno-przestrzennymi nabytymi drogą naturalnej akwizycji przez głuche dzieci od głuchych rodziców. Pierwszą wersją pisaną języków migowych był opracowany w roku 1825 system Bébiana. W roku 1974 opracowano najbardziej popularną formę zapisu – SignWriting. Na całym świecie używa się około 200–300 odmiennych języków migowych i ciągle powstają nowe. Obszary używania konkretnych języków migowych nie zawsze pokrywają się z granicami państw czy zasięgiem języków mówionych. Społeczność osób głuchych na całym świecie liczy według szacunków około 70 milionów.

Historia

Już w starożytności Platon wspomniał o możliwości wykorzystywania gestów do porozumiewania się z głuchymi. Najstarsze zachowane informacje o posługiwaniu się alfabetem palcowym pochodzą z XII wieku gdy ślubujący milczenie cystersi opracowali do porozumiewania się system daktylograficzny. Dopiero w XVI wieku rozpoczął się rozwój ujednoliconych form komunikacji z głuchymi. Wiązało się to z przypadłością zamożnego hiszpańskiego rodu de Velasco, w którym zaczęły rodzić się niesłyszące dzieci. Ponieważ przejęcie rodowego majątku było możliwe tylko po wyrażeniu woli, konieczna była odpowiednia edukacja dla osób pozbawionych słuchu. W roku 1562 mieszkający w Neapolu Giovanni Battista della Porta opisał alfabet palcowy w książce „De furtivis literarum notis”. Jako pierwszy alfabet migowy języka łacińskiego opisał i zilustrował Fray Melchior de Yerba („Refugium informorum” 1593). Pierwszym posługującym się alfabetem palcowym w nauczaniu głuchych dzieci był hiszpański benedyktyn Pedro Ponce de Leon, który wykształcił 12 dzieci. Mimo nalegań papieża i cesarza nie zostawił on podręcznika, który pozwoliłby przekazać następcom jego metody pracy. Pionierem edukacji osób niesłyszących był hiszpański duchowny Juan Pablo Bonet, który w roku 1620 w Madrycie opublikował książkę o edukacji głuchych «Abecedario demonstrativo».

Zauważalny rozwój komunikacji z głuchymi nastąpił wraz z początkiem powstawania szkół dla niesłyszących w XVIII–XIX w. Pierwszą szkołą dla głuchych uczniów był paryski Institut national de jeunes sourds de Paris, który powstał z inicjatywy Charles’a-Michela de L’Épée w latach 60. XVIII w. Dzięki powstającym szkołom zaczęto wówczas tworzyć grupy osób o upośledzonym słuchu, co doprowadziło do opracowania dedykowanego głuchym, określonego i ujednoliconego systemu komunikacji, który miał trwały charakter, był wśród głuchych przekazywany z pokolenia na pokolenie i przez nich rozwijany. W Polsce pierwszą szkołą dla głuchych był powstały w roku 1817 Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych w Warszawie. Ta data wyznacza początek kształtowania się polskiego języka migowego.

Przez ponad 100 lat, od połowy XIX do lat 80. XX wieku, w edukacji głuchych dominowała doktryna oralistyczna. Według niej głusi mieli uczyć się czytać z ust. Niesłyszącym zakazywano migania, a w szkołach zdarzały się przypadki wiązania rąk, by tej praktyce przeszkodzić. Stąd wielu głuchych uważa, że język migowy był marginalizowany przez osoby słyszące chcące narzucić swoje poglądy na komunikację głuchych. W latach 60. XX wieku lingwista William Stokoe (który w latach 50. zainteresował się amerykańskim językiem migowym [ASL]) rozpoczął badania nad ASL. Dopiero w 1981 roku Szwecja jako pierwszy kraj na świecie nadała szwedzkiemu językowi migowemu status pierwszego języka głuchych, prawnie sankcjonując język migowy nie tylko jako środek komunikacji osób głuchych, lecz jako pełnoprawny język określonej grupy obywateli Szwecji. W 2006 roku nowozelandzki język migowy stał się językiem urzędowym w Nowej Zelandii.

Struktura

Każdy język migowy opiera się na swoim własnym słownictwie oraz systemie gramatycznym. Na zasób pojęć migowych składają się znaki ideograficzne (zwane migami), które czasem są odpowiednikiem krótkich zwrotów w języku mówionym. Liczba znaków migowych w różnych rozwiniętych językach waha się od około 5 do 15 tysięcy. Uzupełnieniem systemu znaków są tzw. znaki daktylograficzne: alfabet palcowy, znaki przyporządkowane znakom interpunkcyjnym, liczebnikom głównym i porządkowym czy ułamkom. Strukturalnie (przynajmniej na najbardziej abstrakcyjnym poziomie) języki migowe nie różnią się zasadniczo od języków fonicznych.

Podwójne rozczłonkowanie w językach migowych wygląda nieco inaczej niż w fonicznych – kwestią sporną jest istnienie w językach migowych fonemów lub morfemów. Według niektórych autorów w językach migowych następuje swoista fuzja tych dwu poziomów. Ponieważ gramatyka języków migowych nie zawiera ani akcentu, ani odmiany przez osoby i przypadki, opiera się ona w głównej mierze na kolejności wyrazów w zdaniu (podobnie jest zresztą w wielu językach ustnych).

Cechą języków migowych jest przestrzenna organizacja wypowiedzi. Na komunikat w języku migowym składają się znaki manualne, mimiczne oraz ruchy wykonywane głową czy tułowiem. Komunikację w językach migowych charakteryzuje synchroniczność przekazu – funkcjonalna rozłączność artykulatorów umożliwia zamiganie więcej niż jednego elementu równocześnie, na przykład dwa różne znaki lewą i prawą ręką oraz wyraz twarzy. Z tego względu nie da się tłumaczyć języka migowego na foniczny słowo po słowie. Na ogół takie połączenia są zgramatykalizowane – dopuszczalne są tylko pewne z góry określone zestawienia, które komunikują regularnie te same treści (np. określona mimika, towarzysząca manualnemu nadawaniu czasowników, oznacza zmianę trybu). Elementy mowy ciała stanowiące nieodłączną część języków miganych pomagają wyrażać myśli i stany emocjonalne, jak również zastępują intonację.

Elementem o niejasnym statusie w językach migowych są tak zwane alfabety migowe (znaki daktylograficzne). W pewnym sensie są one elementem obcym, „cytowanym” (jak znaki pisma chińskiego w tekście polskim), nienależącym do danego języka migowego (nie przyłączają żadnych elementów gramatycznych, są zawsze w zdaniu „wyizolowane”). Z drugiej strony nie są to znaki pozbawione treści – odsyłają one do liter danego alfabetu.

Zapis

Na przestrzeni czasu powstało kilka systemów pisma dla języków migowych:

- SignWriting – najbardziej rozpowszechniony obecnie system, umożliwiający zapis dowolnego języka migowego. Został utworzony w 1974 roku przez Valerie Sutton. Jest jedynym system zakodowanym (częściowo) w Unikodzie. Ma naturę przestrzenną.
- Notacja Stokoe’a – utworzona przez Williama Stokoe’a w celu zapisu ASL, jednak posiada wiele wariantów umożliwiających zapisanie także innych języków migowych. Używana głównie w publikacjach naukowych na temat języków migowych.
- System Bébiana – pierwszy system zapisu języków migowych. Powstał we Francji w roku 1825.
- HamNoSys (Hamburg Notation System for Sing Languaes) – powstały w 1984 roku system zapisu utworzony przez badaczy w Hamburgu używany głównie w publikacjach naukowych (pozwala na większą dokładność zapisu niż SignWriting).
- ASL-phabet – prosty system zapisu utworzony dla dzieci uczących się ASL.

Powstało także kilka systemów przypisujących poszczególne aspekty ruchów ręki do liter alfabetu łacińskiego, np. SLIPA lub ASLSJ.

Zasięg

Wbrew popularnym poglądom nie istnieje jeden ogólnoświatowy język migowy. Funkcję międzynarodowego języka migowego pełni sztuczny język gestuno. Jest on wykorzystywany w niewielkiej skali podczas oficjalnych kontaktów międzynarodowych osób niesłyszących – na kongresach, seminariach czy podczas zawodów sportowych osób o upośledzonym słuchu. Liczbę języków migowych trudno określić, ponieważ wciąż powstają nowe, a dodatkowo w niektórych krajach każda szkoła dla głuchych posługuje się odmiennym językiem (np. w Tanzanii każda z siedmiu szkół języka migowego posługuje się odmiennym językiem migowym, które to języki na siebie wzajemnie oddziałują jedynie w niewielkim stopniu). Podobnie w Polsce istnieją lokalne odmiany polskiego języka migowego różniące się nieco znakami i sposobami ich używania – tak jak w języku polskim istnieją gwary i dialekty lokalne.

Szacunkowo na całym świecie głusi używają około 200–300 odmiennych, w pełni wykształconych języków migowych. Jednak obszary na których są stosowane nie zawsze pokrywają się z granicami państw i języków mówionych. Przykładowo brytyjski język migowy (BSL) jest zupełnie różny od amerykańskiego języka migowego (ASL), który jest z kolei używany w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz Meksyku. Istnieją również odmienne od brytyjskiego i amerykańskiego języki migowe używane w Australii (australijski) i Nowej Zelandii (nowozelandzki). Podobnie hiszpański język migowy różni się od meksykańskiego, a głuchy z Boliwii prędzej porozumie się z głuchym ze Stanów Zjednoczonych niż z głuchym pochodzącym z innych krajów hiszpańskojęzycznych Ameryki Południowej. Natomiast niektóre języki migowe, choć praktycznie stanowią jeden język, mogą funkcjonować pod więcej niż jedną nazwą (serbski i chorwacki czy indyjski i pakistański). Również w niemieckojęzycznej Europie istnieją różne języki migowe: niemiecki, austriacki, czy szwajcarski. Jednakże w samej Szwajcarii współistnieje kilka odrębnych dialektów języka migowego.

Języki migowe, podobnie jak mówione tworzą „rodziny języków” wzajemnie się przenikających. W ramach tych rodzin poszczególne języki migowe wykazują wzajemne podobieństwa, co ułatwia komunikowanie się użytkowników różnych języków tej samej rodziny. Przykładem jest niemiecki język migowy zbliżony do języka austriackiego.

Zastosowanie

Własny system gestów już w XII wieku utworzyli zakonnicy, których obowiązuje klauzula milczenia (np. trapiści). System ten przejął funkcję mowy. Zdaniem badaczy system liczy ponad 1300 gestów, z których około 500 jest używanych często. Mnisi potrafią posługiwać się tym systemem równie łatwo, jak słyszący mową.

Odrębną grupę stanowią języki migowe stworzone na użytek określonych grup zawodowych. Wojskowy język migowy służy do porozumiewania się w całkowitej ciszy na szczeblu taktycznym pomiędzy poszczególnymi żołnierzami pozostającymi ze sobą w kontakcie wzrokowym. Osoby przebywające w bardzo hałaśliwym otoczeniu uniemożliwiającym lub utrudniającym komunikację fonetyczną, na przykład robotnicy budowlani, także korzystają z własnego języka migowego.

Na początku XX wieku z Wielkiej Brytanii wraz z ideą skautingu pojawił się w Polsce angielski dwuręczny alfabet migowy utworzony w XVII wieku. Był on wykorzystywany do 1949 roku przez harcerzy w grach terenowych. Pod koniec lat 40. i na początku lat 50. alfabet ten był stosowany także w Zakładach Karnych za sprawą harcerzy aresztowanych ze względów politycznych. Wówczas alfabet dwuręczny został przejęty przez część więźniów posługujących się grypserą, wśród których otrzymał on nazwę „różańca” i w dalszym ciągu jest używany. W latach 1964–1965 podjęto próbę by w harcerstwie używać polskiego alfabetu palcowego jednak ta inicjatywa się nie przyjęła.

Wyjątkowy język wykorzystujący głównie ręce powstał wśród plemion australijskich aborygenów. Ułatwiał on porozumiewanie się za pomocą gestów dobrze widocznych na otwartej przestrzeni. Rozwojowi tej formy porozumiewania się sprzyjały względy dużej różnorodności językowej (około 300 języków) oraz częstego przemieszania się plemion co powodowało ciągłe zmiany językowych sąsiadów. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na rozwój języka migów jest panujący wśród niektórych plemion aborygeńskich zwyczaj zmuszający kobiety do milczenia przez długi czas po stracie męża bądź innych bliskich mężczyzn. Kobiety te nabywają wówczas takiej wprawy w gestykulowaniu, że często nie chcą z niego zrezygnować nawet wtedy, gdy nic ich już nie zmusza do milczenia.

Najlepiej poznanym i opisanym przypadkiem powszechnego posługiwania się językiem migowym przez osoby o nieupośledzonym słuchu są Indianie zamieszkujący Wielkie Równiny Ameryki Północnej. Kilkadziesiąt plemion indiańskich wypracowało i używało specjalnego języka migowego służącego do porozumiewania się oraz przy okazji polowań mimo różnic językowych pomiędzy nimi. W roku 1885 język ten został opisany w wydanej pośmiertnie książce The Indian Sign Language napisanej przez kapitana amerykańskiej armii Williama P. Clarka (1845–1884).

Język migowy w nauczaniu

Badania naukowe potwierdzają korzyści wynikające z obecności języka migowego w nauczaniu. Wyniki głuchych uczniów w nauce języka pisanego i matematyki są silnie skorelowane z biegłością w posługiwaniu się językiem migowym. W badaniu wzięło udział 85 amerykańskich uczniów ze szkół o profilu dwujęzycznym. Dane empiryczne dotyczące wyników ze standardowych testów egzaminacyjnych sprawdzających kompetencje w języku angielskim i matematyce wskazują, że uczniowie biegle migający wypadli w testach zdecydowanie lepiej niż ich gorzej migający rówieśnicy, choć same testy nie dotyczyły znajomości języka migowego.

Najlepiej poznanym i opisanym przypadkiem powszechnego posługiwania się językiem migowym przez osoby o nieupośledzonym słuchu są Indianie zamieszkujący Wielkie Równiny Ameryki Północnej. Kilkadziesiąt plemion indiańskich wypracowało i używało specjalnego języka migowego służącego do porozumiewania się oraz przy okazji polowań mimo różnic językowych pomiędzy nimi. W roku 1885 język ten został opisany w wydanej pośmiertnie książce The Indian Sign Language napisanej przez kapitana amerykańskiej armii Williama P. Clarka (1845–1884).

Question: Czy pionier w edukacji języka migowego był pomysłodawcą szkoły dla głuchych uczniów?

Answer: Nie.

Question: Kto był pionierem w edukacji osób niesłyszących?

Answer: Pionierem w edukacji osób niesłyszących był Juan Pablo Bonet.

Question: Kto był inicjatorem utworzenia pierwszej szkoły dla uczniów głuchych?

Answer: Inicjatorem utworzenia pierwszej szkoły dla uczniów głuchych był Charles-Michel de L'Epee.


Arcturus

Arcturus – awangardowy zespół metalowy pochodzący z Norwegii. Został założony w 1987 r., początkowo znany pod nazwą Mortem. Jego założycielami są Steinar Sverd Johnsen i Jan Axel „Hellhammer” Blomberg. W 1990 roku zespół zmienił nazwę na Arcturus – od nazwy gwiazdy z gwiazdozbioru Wolarza.

Historia
Pierwotny skład zmienił się w 1991 roku, gdy basista i wokalista Marius Vold (ex-Thorns) został wyrzucony z zespołu. Niebawem zespół został okrzyknięty black metalową supergrupą. Wówczas w skład Arcturusa wchodzili: Kristoffer „Garm” Rygg (Ulver, Head Control System, ex-Borknagar) – wokalista, Carl August Tidemann (Winds, Tritonus) – gitarzysta, Hugh „Skoll” Mingay (Ulver, ex-Ved Buens Ende) – basista. Ponadto w zespole pozostali obaj założyciele – Hellhammer (Mayhem, ex-The Kovenant, Winds, Age Of Silence, Thorns) jako perkusista, oraz Steinar Sverd Johnsen (ex-The Kovenant, ex-Satyricon, ex-Ulver) jako główny kompozytor i klawiszowiec. W 1994 roku Samoth (Emperor, Zyklon) zagrał partie gitarowe na EP Constellation i wydał ją przez swoją wytwórnię, Nocturnal Art. Niebawem musiał opuścić zespół, bowiem został skazany na 16 miesięcy więzienia w związku z podpaleniem w 1993 roku wraz z członkami Mayhem drewnianego kościoła.

9 września 1995 roku, po nagraniu albumu Aspera Hiems Symfonia, zespół wystąpił na jedynym w ciągu najbliższych lat koncercie promującym to wydawnictwo, który miał miejsce w Gjerstad, w Norwegii. Po koncercie Garm zagroził, że odejdzie, jeśli zespół będzie chciał koncertować dalej.

W 2003 roku Garm opuścił zespół i skoncentrował się na pracy w Ulver. Zastąpił go Øyvind Hægeland, który wystąpił z zespołem na kilku koncertach, jednak 5 stycznia 2005 roku ogłoszono, iż Øyvind opuszcza zespół z przyczyn osobistych. Zastąpił go Simen „ICS Vortex” Hestnæs, który już wcześniej współpracował z zespołem – śpiewał niektóre partie wokalne na albumie La Masquerade Infernale („Master of Disguise”, „The Chaos Path” i „Painting My Horror”). Po tym, jak Carl August Tidemann opuścił zespół, Knut Magne Valle dołączył do Arcturusa. W 2003 roku Tore Moren przyłączył się do zespołu na czas koncertów jako drugi gitarzysta i w późniejszym czasie stał się jego pełnoprawnym członkiem. Knut i Tore zamiennie pełnią rolę gitarzystów prowadzących, przy czym Valle gra na 7-strunowej gitarze, zaś Moren używa gitary standardowej, 6-strunowej.

17 kwietnia 2007 roku zespół, odnosząc się do domysłów wysnuwanych po koncercie w Melbourne, który Simen Hestnæs rozpoczął słowami Witajcie na ostatnim występie Arcturusa, oficjalnie ogłosił zakończenie działalności. Powodem były problemy z pogodzeniem udziału w innych zespołach oraz organizacją prywatnego życia kilku członków sekstetu. W 2011 roku grupa wznowiła działalność.

Muzycy
Obecny skład zespołu
- Hugh Steven James „Skoll” Mingay – gitara basowa (1995-2000, 2002-2007, od 2011)
- Jan Axel „Hellhammer” Blomberg – perkusja (1987-2007, od 2011)
- Knut Magne „Møllarn” Valle – gitara (1995-2007, od 2011)
- Simen „ICS Vortex” Hestnæs – śpiew (1997, 2005-2007, od 2011)
- Steinar Sverd Johnsen – instrumenty klawiszowe (1987-2007, od 2011)
Muzycy koncertowi
- Sebastian Grouchot – skrzypce (od 2015)

Question: Czy Steinar Sverd Johnsen był członkiem zespołu przez cały czas jego działalności?

Answer: Tak.

Question: W którym roku powstał zespół Arcturus?

Answer: Zespół Arcturus powstał w 1987 roku.

Question: Czy Steinar Sverd Johnsen grał na instrumentach klawiszowych w zespole Arcturus?

Answer: Tak.

Question: W którym roku zespół Arcturus ogłosił zakończenie działalności?

Answer: Zespół Arcturus ogłosił zakończenie działalności w 2007 roku.

Question: W którym roku zespół Arcturus wznowił działalność?

Answer: Zespół Arcturus wznowił działalność w 2011 roku.

Question: Czy Steinar Sverd Johnsen grał na instrumentach klawiszowych w zespole Arcturus po wznowieniu jego działalności w 2011 roku?

Answer: Tak.


Triptolemos

Triptolemos (także Tryptolemos, gr. Τριπτόλεμος Triptólemos, łac. Triptolemus) – w mitologii greckiej syn Keleosa, króla Eleusis. Za życzliwe i gościnne przyjęcie na jego dworze Demeter podarowała mu umiejętność uprawy roli. Nakazała mu tę umiejętność rozpowszechniać wśród ludzi. Podarowała mu rydwan zaprzęgniety przez smoki i ziarno, a następnie za jej i Persefony pomocą rozpoczął misję na Ziemi. Gdy Triptolemos dotarł do królestwa Scytów, władca Linkeus pragnął zagarnąć tę umiejętność na własność, a jego zabić. Nie udało mu się to ponieważ Demeter zamieniła go w rysia. Po powrocie do Eleusis Triptolemos ustanowił święta ku czci Demeter Tesmoforie. Triptolemos uważany był za dobroczyńcę ludzkości i po śmierci stał się jednym z sędziów w Hadesie.

Question: Jaką funkcję w Hadesie pełnił po śmerci syn króla Eleusis?

Answer: Syn króla Eleusis w Hadesie był sędzią.

Question: Jak nazywał się syn króla Eleusis?

Answer: Syn króla Eleusis nazywał się Triptolemos.

Question: Kim w Hadesie stał się po śmierci Triptolemos?

Answer: Triptolemos po śmierci stał się jednym z sędziów w Hadesie.


Galowie

Galowie (łac. Galli) – nazwa, którą Rzymianie określali celtycką ludność Galii – dzisiejszej Francji, Belgii, północnych Włoch, południowej Holandii i zachodnich Niemiec.

Społeczeństwo galijskie

Galowie żyli w społeczeństwie rolniczym podzielonym na plemiona rządzone przez bogatych posiadaczy ziemskich. Nigdy nie stworzyli jednego państwa. Poszczególne plemiona galijskie mogły okresowo pozostawać pod luźną kontrolą silniejszych plemion. Plemiona lub związki plemienne zajmowały tereny oddzielone od innych naturalnymi granicami jak np. rzeki, mokradła i lasy. Społeczeństwo Galów dzieliło się na ludność wolną, ludność zależną (co prawda wolną, lecz uzależnioną materialnie od bogatszej warstwy społecznej) i z niewolników (jeńców wojennych oraz ludzi kupowanych od handlarzy niewolników). Arystokracja (bogaci posiadacze ziemscy) oraz kapłani-druidzi mieli rolę przywódczą. Arystokracji służyli uzależnieni od niej "klienci" (mniej zamożni wojownicy i prosty lud), traktowani niemal na równi z niewolnikami. Ze swojej strony arystokracja broniła i wspomagała materialnie "klientów". Do wolnej ludności zaliczali się także kupcy, rzemieślnicy, kowale, cieśle itp. Podstawową komórką społeczną była rodzina monogamiczna, w której wysoką pozycję zajmowały kobiety. Rodzina wchodziła w skład rodu, czyli klanu. Najwyższą formą organizacji społecznej o charakterze politycznym było tuath, czyli plemię.

Religia

Życie Galów regulowane było wierzeniami i obrzędami religijnymi, których skrupulatnie przestrzegano, a naruszenie tych reguł było karane śmiercią w męczarniach. Ważną rolę w społeczeństwie galijskim odgrywali druidzi. Byli to kapłani, pośredniczący między ludźmi a bogami, ale również sędziowie, czarownicy, wróżbiarze, nauczyciele i strażnicy tradycji. Druidzi tworzyli zhierarchizowaną organizację ponad podziałami plemiennymi, podtrzymując wśród Galów poczucie wspólnoty.

Osady

Galowie zamieszkiwali głównie małe osady oraz luźno rozrzucone zagrody, w których wznoszono budynki z drewna i gliny na planie koła lub prostokąta, z dachem krytym najczęściej słomą lub trzciną; były to chaty naziemne (dla bogatszej ludności) lub półziemianki. Istniały też warowne osady typu przedmiejskiego, które odgrywały u Galów ważną rolę społeczną, gospodarczo-ekonomiczną, polityczną i religijną. Otoczone były najczęściej wałami drewniano-ziemnymi i zbudowane na planie koła. Powstały jako okresowe miejsca schronienia w przypadku zagrożenia, ale od końca II w. zaczęli się w nich na stałe osiedlać przedsiębiorcy i rzemieślnicy, dając początek miastom w Galii.

Historia

W V wieku p.n.e. Galowie przenieśli się z doliny Renu na wybrzeże Morza Śródziemnego. W połowie IV wieku p.n.e. plemiona galijskie osiedliły się w północnej Italii, w dolinie rzeki Pad, w regionie nazwanym później przez Rzymian Galią Przedalpejską. W 390 p.n.e. Galowie zdobyli i splądrowali Rzym. Galowie Przedalpejscy rozszerzyli swoje panowanie aż po środkową Italię w 284 p.n.e. Kolejne wojny z Rzymianami okazały się dla Galów przegrane i utracili część zdobytych terytoriów. Podczas II wojny punickiej Hannibal z Kartaginy zawarł sojusz z niektórymi plemionami galijskimi przeciwko Rzymianom, jednak po klęsce Hanibala Rzym do 181 r. podbił i skolonizował całą Galię Przedalpejską.

Rzymski podbój Galii

W II wieku p.n.e. Rzymianie przekroczyli Alpy i zdobyli Galię Narbońską. W 120 r. opanowali dolinę Rodanu. Juliusz Cezar podbił całą Galię Zaalpejską w 58-50 r. p.n.e. W latach 53–50 Cezar stłumił wielkie powstanie Galów pod wodzą Wercyngetoryksa. Cezar hojnie wynagradzał lojalne wobec niego plemiona galijskie i dał im znaczną autonomię. Cesarz Tyberiusz stłumił bunt galijskich możnowładców w 21 r. n.e., a cesarz Klaudiusz (41–54 n.e.) włączył ich w administrację państwa, nadając im m.in. prawo zasiadania w rzymskim Senacie. Postępowała romanizacja społeczeństwa galijskiego. Przez kolejne dwa stulecia w Galii wybuchały sporadyczne bunty. W połowie IV wieku nastąpiła fala najazdów plemion germańskich. Na początku VI wieku Rzymianie stracili kontrolę nad Galią.

Język galijski pozostawił liczne ślady m.in. w nazewnictwie dzisiejszej Francji, np. miasto Soissons wzięło nazwę od plemienia Suessjonów, region Vermandois od Wiromanduów, Reims od Remów, region Condroz w Belgii od Kondrusów czy niemiecki Trewir od plemienia Trewerów. Ostatecznie zromanizowana Galia okazała się spadkobierczynią kultury rzymskiej. Pisarze galijscy długo utrzymywali przy życiu klasyczną rzymską tradycję literacką.

Question: Czy w społeczności ludności celtyckiej byli niewolnicy?

Answer: Tak.

Question: Jak Rzymianie nazywali ludność celtycką?

Answer: Rzymianie nazywali ludność celtycką Galami.

Question: Czy na społeczność Galów składali się niewolnicy?

Answer: Tak.


Bitwa pod Marengo

Bitwa pod Marengo – decydująca bitwa drugiej kampanii włoskiej Napoleona, stoczona w dniu 14 czerwca 1800 z armią austriacką pod wodzą generała Michaela von Melasa. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Francuzów, a jej następstwem było wycofanie się Austriaków z Włoch. Zwycięski wynik bitwy utrwalił pozycję Napoleona we Francji, porażka mogła oznaczać jego całkowitą klęskę.

Przed bitwą

Po przekroczeniu Alp Napoleon nie ruszył na odsiecz obleganej przez Austriaków Genui, a skierował się na wschód, by przeciąć austriackie linie komunikacyjne i odciąć nieprzyjaciela od zaplecza. Po zajęciu Mediolanu 2 czerwca 1800 roku, zgodnie z planami Napoleona Austriacy znaleźli się w pułapce. Dowodzący armią austriacką generał Melas zarządził odwrót spod Genui w kierunku na Mediolan, ale właśnie wtedy Genua skapitulowała. Mając za sobą wsparcie angielskiej floty panującej na Morzu Śródziemnym i dostarczającej mu zaopatrzenie przez port w Genui, Melas mógł nie obawiać się Napoleona, ten jednak wyruszył mu naprzeciw, chcąc odciąć Melasa od miasta. Bonaparte rozwinął swe wojska szerokim wachlarzem szukając nieprzyjaciela. 9 czerwca doszło do starcia korpusu Lannesa z częścią sił austriackich pod Montebello, ale później kontakt z nieprzyjacielem znów się zerwał. Na południe od nich, w północnej dolinie Padu operowała dywizja generała Desaixa.
Siły przeciwników
Melas miał do dyspozycji około 31 000 żołnierzy i 100 dział, jego siły rozciągały się w kierunku na wschód od Aleksandrii wzdłuż rzeki Bormida. Przez rzekę prowadziły dwa mosty, poza tym nie nadawała się ona od przejścia.
Francuzi dysponowali 23 000 żołnierzy i 15 działami. Centrum francuskie znajdowało się w okolicy wsi Marengo, oddzielone od Austriaków strumieniem Fontenone.

Bitwa
Atak austriacki rozpoczął się o 6 rano, ale spowalniany koniecznością przejścia przez rzekę rozwinął się w pełni dopiero około 9.

Straż przednia Austriaków, w sile 3300 ludzi pod dowództwem generała Andreasa O'Reilly, zepchnęła siły francuskie i zajęła pozycje na prawym skrzydle. Centrum, w sile około 18 000 żołnierzy pod dowództwem generała Zacha, posuwało się naprzód aż do momentu, gdy w Marengo natrafiło na opór dwóch dywizji francuskich korpusu generała Victora. Lewe skrzydło austriackie, w sile 7500 ludzi dowodzonych przez generała Otta, kierowało się na wieś Castel Ceriolo dokładnie na północ od pozycji francuskich. Austriacy błędnie uważali, że wieś ta jest opanowana przez Francuzów, jednak ruch ten groził atakiem z flanki na pozycje francuskie i odcięciem linii komunikacyjnych z Mediolanem.

Francuzi utrzymywali linię Fontanone do południa, oddziały Victora zostały w tym czasie wzmocnione częścią sił Lannesa i Murata – oddziały Lannesa przeszły na prawe skrzydło, kawaleria Murata (w tym kirasjerzy Kellermana) walczyła na lewym.

Około godziny 11 Napoleon zorientował się, że może przegrać bitwę. Wysłał rozkaz do Desaixa, w którym nakazał mu natychmiast wracać, a podległym mu oddziałom nakazał obronę do upadłego, mobilizując jednocześnie do walki wszelkie rezerwy, które posiadał.

Około 14 Francuzi utracili Marengo i wciąż cofali się, stawiając zaciekły opór, w kierunku wsi San Giuliano.

Desaix i kontratak Francuzów
Około piętnastej Melasowi wydawało się, że bitwa jest wygrana i wysłał kuriera do Wiednia z wiadomością o zwycięstwie. Armia Bonapartego cofała się, stawiając rozpaczliwy opór, Austriacy szykowali się do zadania decydującego ciosu. W tym samym jednak czasie w sztabie Bonapartego zjawił się Desaix z informacją, że jego dywizja w sile 5000 ludzi i 8 dział jest w odległości około godziny marszu od Marengo. Francuzi musieli wytrwać jeszcze dwie godziny. Według przekazów, Desaix pytany o ocenę sytuacji miał powiedzieć:

Ta bitwa jest już przegrana, ale jest dopiero druga, zdążymy wygrać następną.
Około szesnastej Francuzi byli gotowi do kontrataku. Generał artylerii Marmont dysponował osiemnastoma działami (z początkowych piętnastu zostało mu pięć, pięć nadeszło z rezerwy, osiem przyprowadził Desaix). To, co nastąpiło później, znawcy sztuki wojennej opisują jako najlepiej przeprowadzoną w całej historii wojen operację taktyczną łącznego działania piechoty, artylerii i kawalerii (cyt. za Archibald Gordon Macdonell, "Napoleon i jego marszałkowie").

Austriacka kolumna szturmowa przez 20 minut ostrzeliwana była ogniem dział Marmonta, po czym do ataku ruszyła dywizja Desaixa. Marmont podciągnął czterodziałową baterię, by wesprzeć atak i bezustannie kartaczował Austriaków, powstrzymując chwiejące się momentami oddziały Desaixa. Na domiar wszystkiego w szeregach Austriaków wybuchł jaszcz amunicyjny, co wywołało zamieszanie w ich szeregach. W tym momencie piechota Desaixa poderwała się do szturmu, a jednocześnie ciężka kawaleria Kellermana w sile około 400 ludzi ruszyła do szarży. Wkrótce kolumna austriacka przestała istnieć, a dowodzący nią generał Zach, któremu Melas zdał dowództwo nad całą armią, dostał się do niewoli. Około 18 było właściwie po bitwie, choć walki przeciągnęły się do godziny 22, gdy Austriacy pod dowództwem generała Otto wycofali się za Bormidę.

Austriacy stracili 15 sztandarów, 40 armat, 6000 zabitych, 8000 jeńców. Straty francuskie wyniosły do 7000 zabitych i rannych, w tym ponad 800 Polaków z legionów polskich we Włoszech pod dowództwem Jana Henryka Dąbrowskiego. Śmierć poniósł Desaix, po bitwie Napoleon płakał nad jego ciałem i był to pierwszy raz, gdy żołnierze widzieli łzy w oczach "Boga wojny".

Question: Armia którego kraju była liczniejsza w bitwie pod Marengo?

Answer: W bitwie pod Marengo liczniejsza była armia Austrii.

Question: Jakiej narodowości była armia, którą dowodził Melas?

Answer: Melas dowodził armią austriacką.

Question: Iloma żołnierzami dowodził Melas?

Answer: Melas dowodził ok. 31000 żołnierzy.

Question: Ilu żołnierzy liczyła armia francuska?

Answer: Armia francuska liczyła 23000 żołnierzy.


Powstanie kolejna służba?

Ministerstwo Sprawiedliwości chce powołać do życia kolejną instytucję zajmującą się ściganiem przestępstw i posiadającą uprawnienia do inwigilacji. Jeśli pomysł zostanie zrealizowany, Inspektorat Wewnętrzny Służby Więziennej będzie dziesiątą formacją tego typu.

Do zadań Inspektoratu miałoby należeć pozyskiwanie i utrwalanie dowodów, rozpoznawanie i  wykrywanie przestępstw popełnianych przez funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz osoby osadzone w zakładach karnych lub aresztach śledczych, a także zapobieganie tym przestępstwom. Nowa formacja miałaby też zajmować się ściganiem innych osób, które łamią prawo – o ile sprawa miałaby związek z osadzonymi, funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej.

Dotychczas podobnymi sprawami zajmowały się inne służby, przede wszystkim CBA (korupcja) i Policja (np. handel narkotykami). Ministerstwo argumentuje, że prowadzenie spraw w środowisku osadzonych i funkcjonariuszy Służby Więziennej jest trudne ze względu na jego hermetyczny charakter. „Tylko znając charakter formacji i jej wewnętrzne uwarunkowania można skutecznie zwalczać tego rodzaju zagrożenia” – stwierdza Ministerstwo Sprawiedliwości w uzasadnieniu projektu, i jest w tym przekonujące. Problemem jest też często duża odległość zakładów karnych od głównych ośrodków miejskich, w których siedzibę mają np. jednostki CBA.

Powołanie kolejnej służby oznacza jednak nowe wyzwania. Obok kolizji kompetencji między nowo powstałą formacją a już istniejącymi pojawi się konieczność dalszej rozbudowy infrastruktury technicznej, niezbędnej do prowadzenia kontroli operacyjnej. To jednak nic w porównaniu z dotychczasowym wyzwaniem: polskie służby stosują podsłuchy czy sięgają po dane telekomunikacyjne bez jakiejkolwiek realnej kontroli. Stanowi to zagrożenie dla prywatności każdego i każdej z nas (zobacz historie inwigilowanych) oraz jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej.

W pierwszej kolejności polskie władze powinny uregulować kwestię niekontrolowanej inwigilacji, a dopiero potem tworzyć następne formacje z uprawnieniami do ingerowania w prywatność obywateli i obywatelek. Inaczej problem łamania praw i wolności przez służby powołane do ochrony tych wartości będzie narastał.

Question: Czy kolejna instytucja zajmującą się ściganiem przestępstw i posiadającą uprawnienia do inwigilacji, którą planuje powołać Ministestwo Spawiedliwości, będzie w jakikolwiek kontrolowana podczas inwigilacji obywateli?

Answer: Nie.

Question: Czy nowa instytucja zajmująca się ściganiem przestępstw, którą chce powołać Ministerstwo Sprawiedliwości, będzie miała prawo do inwigilacji?

Answer: Tak.

Question: Czy polskie służby, które stosują podsłuchy, są poddawane jakiejkolwiek kontroli?

Answer: Nie.

Question: Czy kwestia niekontrolowanej inwigilacji jest uregulowana?

Answer: Nie.


Młode Włochy

Młode Włochy (włos. La Giovine Italia) – radykalny ruch założony wiosną 1831 przez Giuseppe Mazziniego. Dążył do zjednoczenia państwa poprzez powstanie ludowe i powołania liberalnej republiki. W czerwcu 1831 Mazzini napisał wytyczne dla organizacji, a wkrótce do ruchu dołączyły grupy z Genui, Toskanii, Romanii i Umbrii. W 1833 ruch liczył już około 60 tysięcy członków.

W celu propagowana idei ruchu w latach 1832-1834 Mazzini wydawał czasopismo „Młode Włochy”. Później zdecydował się prezentować swoje poglądy w różnych pismach. W ruchu występowały dwie kategorie członków, o różnym stopniu wtajemniczenia.

W 1833 Młode Włochy próbowały wywołać rewolucję w Piemoncie należącym do Królestwa Sardynii, ale konspiracja spotkała się z krwawymi represjami, a sam Mazzini zmuszony był uciec do Szwajcarii. W 1834 założył tam organizację Młoda Europa.

Question: Czy gazeta wydawana przez Giuseppe Mazzieniego nazywała się tak samo, jak pierwsza założona przez niego organizacja?

Answer: Tak.

Question: Jak nazywała się organizacja założona przez Giuseppe Mazziniego w 1831 roku?

Answer: Organizacja założona w 1831 roku przez Giuseppe Mazziniego nazywała się Młode Włochy.

Question: Jaki tytuł miała gazeta wydawana przez Giuseppe Mazziniego?

Answer: Gazeta wydawana przez Giuseppe Mazziniego zatytułowana była Młode Włochy.

Question: Jak nazywała się organizacja założona przez Mazziniego w 1834 roku?

Answer: Organizacja założona przez Mazziniego w 1834 roku nazywała się Młoda Europa.


Romans dworski

Romans dworski, in. romans rycerski (fr. roman de chevalerie) – utwór o wykwintnym stylu, przedstawiający niezwykłe przygody i miłosne przeżycia rycerzy, którzy kochają i cierpią dla wybranej damy serca.

Dzieje gatunku

Średniowiecze
Romans dworski (fr. roman courtois) powstał w XII w.; na jego kształt wpłynęli w dużej mierze poeci z otoczenia Eleonory (Alienor) Akwitańskiej. Pisany był wierszem. Wyróżniono wówczas trzy zasadnicze "materie", czyli trzy obszary tematyczne, w obrębie których poruszali się autorzy: - materia francuska - to tematy zaczerpnięte z epiki rycerskiej (chansons de geste), wzbogacona o wątki romansowe, przygodowe, nawet baśniowe;
- materia rzymska - inspirowana literaturą antyczną - np. Powieść o Tebach, Powieść o Eneaszu, Powieść o Troi; - materia bretońska - czerpiąca z legend i folkloru celtyckich, a przede wszystkim z legend o królu Arturze.

Król Artur
Legendarny król Celtów, bohater romansów rycerskich z XII i XIII wieku, tworzących tak zwany cykl arturiański. Wsławia się licznymi zwycięstwami, między innymi nad Szkotami, Piktami i Sasami, których gromi za pomocą cudownego miecza o nazwie Excalibur. Poślubia Ginewrę i zakłada dwór w Caerleon, gdzie przy Okrągłym Stole, symbolizującym równość wszystkich, którzy przy nim zasiadają, zbiera się kwiat bretońskiego rycerstwa. Wiele szczegółów i elementów fantastycznych zawdzięcza legenda dwóm autorom: pisarzowi normańskiemu zwanemu Wace z Jersey, który około 1154 roku wprowadził do opowieści między innymi motyw Okrągłego Stołu, oraz kronikarzowi Layamonowi, który w 1200 roku nadał Ekskaliburowi właściwości magiczne.

Autorem wielu znanych romansów o rycerzach Okrągłego Stołu był Chrétien de Troyes, francuski autor z XII w.; skupiał się on przede wszystkim na dziejach ich miłości oraz próbach, jakie znosili dla swoich ukochanych.

Postać króla Artura inspirowała nie tylko pisarzy średniowiecznych, ale i twórców późniejszych epok; bohaterem swojej powieści Jankes na dworze króla Artura uczynił władcę Mark Twain. Do "materii bretońskiej" zaliczane są także utwory opowiadające historię miłości Tristana i Izoldy.

Dzieje Tristana i Izoldy
Popularna i znana w całej Europie historia miłości Tristana i Izoldy kształt literacki przybrała w XII wieku dzięki poetom francuskim takim jak Béroul, Thomas, Marie de France. Od XIII stulecia tłumaczona była na inne języki i przerabiana na wersje prozą, ale wielki swój triumf święciła w czasach romantyzmu, kiedy to między innymi rozsławił ją w swym dramacie muzycznym Richard Wagner. W 1900 roku romanista francuski Joseph Bédier, wykorzystując zachowane fragmenty średniowiecznych redakcji francuskich i niemieckich, opracował nową prozaiczną wersję "Dziejów Tristana i Izoldy". Historia dwojga kochanków, których za pomocą czarodziejskiego napoju połączyło przeznaczenie. Tristan (siostrzan i wasal króla Marka, zdradzanego, lecz nie ośmieszonego, a uszlachetnionego męża Izoldy) i Izolda Jasnowłosa - poddani niepokonanej, czarodziejskiej mocy namiętności, zarazem świadomi zła zdrady, żyjący w ustawicznym napięciu emocjonalnym, poszukujący się i rozłączający na przemian - są do dziś żywym symbolem ucieleśniającym szczęście i cierpienia miłości.

Romans rycerski od epoki Odrodzenia
Czas rozkwitu romansu rycerskiego pisanego prozą przypada na XV-XVI wiek; powstawały wtedy utwory narracyjne o żywej fabule, nasyconej elementami awanturniczości, baśniowej fantastyki i cudowności, które podejmowały i kontynuowały wątki znane z wierszowanej epiki rycerskiej średniowiecza oraz opowieści o losach Lancelota, Tristana i innych legendarnych bohaterów (np. Śmierć Artura - Le Morte d'Arthur Thomasa Malory'ego z 1485 r.). Stworzono wtedy także nowe tematycznie historie, często nawiązując do lokalnych podań, legend genealogicznych czy tradycyjnych opowieści o założycielach zamków i klasztorów, jak np. Piękna Magielona czy historia o Meluzynie. Romanse te zachowują najczęściej pozory "historii prawdziwych", w narrację wplatane są np. postacie historyczne i autentyczne miejsca. Jednocześnie zawierają liczne anachronizmy, nieścisłości historyczne i geograficzne, oraz elementy fantastyczne i cudowne.

Najsłynniejszym dziełem spośród romansów rycerskich był hiszpański Amadis z Walii wydany w 1508 r. przez Garci Rodrígueza de Montalvo na podstawie wcześniejszych, zaginionych wersji, stanowiący syntezę różnych form r.r., czytany, naśladowany i parafrazowany w całej Europie. Do Amadisa i jego licznych kontynuacji nawiązywał, w sposób parodystyczny, Miguel de Cervantes Saavedra w Don Kichocie.

W XVII w. gatunek zaczął stopniowo tracić popularność. W późniejszych czasach żył przede wszystkim w obiegach literatury straganowej; do jego form nawiązywała powieść historyczna doby romantyzmu (zwłaszcza twórczość Waltera Scotta i jego szkoły powieściowej).

Question: Czy legendy o królu Arturze powstały w okresie rozkwitu romansu rycerskiego pisanego prozą?

Answer: Nie.

Question: Czy król Artur był bohaterem legend celtyckich?

Answer: Tak.

Question: Kiedy powstały legendy o legendarnym królu Celtów?

Answer: Legendy o legendarnym królu Celtów powstały w XII i XIII wieku.

Question: Kiedy przypada okres rozkwitu romansu rycerskiego pisanego prozą?

Answer: Okres rozkwitu romansu rycerskiego pisanego prozą przypada na XV-XVI wiek.


Wpis do rejestru wyborców w miejscu stałego zamieszkania

Podstawowe informacje

1. Rejestr wyborców służy do sporządzania spisów wyborców dla wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, dla wyborów do Sejmu RP i do Senatu RP, dla wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego, dla wyborów do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, dla wyboru wójta, burmistrza i prezydenta miasta, a także do sporządzania spisów osób uprawnionych do udziału w referendach.
2. Stały rejestr wyborców obejmuje osoby stale zamieszkałe na obszarze gminy, którym przysługuje prawo wyborcze. Rejestr wyborców dzieli się na część A, która obejmuje obywateli polskich i część B dla obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami polskimi, stale zamieszkałych na obszarze gminy i uprawnionych do korzystania z praw wyborczych w Rzeczypospolitej Polskiej. Wyborca może być wpisany tylko do jednego rejestru wyborców.
Zgodnie z art. 5 pkt. 9 Kodeksu wyborczego przez pojęcie stałe zamieszkanie należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. Stałe zamieszkanie jest sprawą faktów i okoliczności świadczących, że w miejscu pobytu koncentrują się ważne interesy życiowe, majątkowe i inne danej osoby. Decyzję o wpisaniu do rejestru wyborców urząd wydaje w sytuacji, kiedy zostanie udowodnione, że wyborca stale zamieszkuje pod określonym adresem. Wnioskodawca musi udokumentować fakt stałego zamieszkania poprzez przedłożenie np. kopii dokumentu własności czy najmu, oświadczeń o stałym zamieszkaniu złożonych przez osoby wspólnie zamieszkujące w danym lokalu lub np. właściciela/najemcę, dołączając kopię umowy o pracę, zaświadczenie o zatrudnieniu czy innych oświadczeń z instytucji/organizacji.
3. Rejestr wyborców jest udostępniany, na pisemny wniosek, do wglądu w urzędzie gminy przez cały rok.
4. Na nieprawidłowości w rejestrze mogą być wnoszone reklamacje.

Uwaga!

1. Wyborcy będący obywatelami polskimi, zameldowani na obszarze gminy na pobyt stały, są wpisywani do rejestru wyborców z urzędu.
2. Wyborcy, którzy stale zamieszkują na obszarze gminy bez zameldowania na pobyt stały, a chcą być wpisani do rejestru wyborców w tej gminie, mogą złożyć wniosek w urzędzie gminy, w której zamieszkują.
3. Osoby nigdzie nie zameldowane mogą zwracać się do urzędu gminy, w której zamieszkują, o wpisanie do rejestru wyborców, wskazując we wniosku adres, pod którym były ostatnio zameldowane na pobyt stały.
4. Wyborcy stale zamieszkali na obszarze gminy pod innym adresem aniżeli adres ich zameldowania na pobyt stały na obszarze tej gminy mogą być wpisani do rejestru wyborców pod adresem stałego zamieszkania, jeżeli złożą w tej sprawie wniosek wraz ze wskazaniem adresu zameldowania na pobyt stały na obszarze gminy.
5. Ujęcie wyborcy w rejestrze wyborców na własny wniosek w danej gminie powoduje jego wykreślenie z rejestru w tej gminie, w której jest zameldowany na pobyt stały lub w której został wpisany na własny wniosek, bez dodatkowych czynności zainteresowanego.
6. Wyborcy wpisani do rejestru wyborców na własny wniosek korzystają na obszarze gminy z praw wyborczych we wszystkich przeprowadzanych wyborach i referendach bez konieczności ponawiania wniosku o wpisanie do rejestru wyborców w tej gminie w związku z zarządzonymi wyborami lub referendami.
7. Prawo wpisania do stałego rejestru wyborców przysługuje obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, którzy stale zamieszkują na terenie danej gminy.
8. Dokumenty niesporządzone w języku polskim są składane wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Dotyczy to również innych dokumentów składanych przez obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami polskimi.

Kogo dotyczy

Wszystkich obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej stale zamieszkałych na obszarze gminy i uprawnionych do korzystania z praw wyborczych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wymagane dokumenty

1. Wniosek o wpisanie do rejestru wyborców
2. Deklaracja
3. Kserokopia ważnego dokumentu stwierdzającego tożsamość

Uwaga!

Do wniosku możesz dołączyć dokument, który potwierdza miejsce twojego stałego zamieszkania. Ułatwi to urzędnikowi podjęcie decyzji i może przyspieszyć rozpatrzenie wniosku. Takim dokumentem jest na przykład: akt własności lub umowa najmu mieszkania; umowa na media (np. prąd, gaz, woda, telefon) w której są twoje dane; umowa o pracę; oświadczenie właściciela lub najemcy lokalu, w którym potwierdzi, że stałe przebywasz w jego lokalu, oraz dokument potwierdzający, że osoba podpisująca to oświadczenie jest jego właścicielem lub najemcą.

Czas realizacji

1. Decyzję o wpisaniu lub o odmowie wpisania do stałego rejestru wyborców wydaje się w terminie 5 dni od dnia złożenia wniosku.
2. Udostępnienie rejestru wyborców następuje po złożeniu wniosku.

Opłaty

Brak

Tryb odwoławczy

Na decyzję o odmowie wpisania do rejestru wyborców wnioskodawca może wnieść skargę do Sądu Rejonowego za pośrednictwem właściwego urzędu w terminie 3 dni od dnia doręczenia decyzji. Na decyzję nieuwzględniającą reklamacji lub powodującą skreślenie z rejestru wyborców wnoszący reklamację bądź osoba skreślona z rejestru wyborców może wnieść, w terminie 3 dni od dnia doręczenia decyzji skargę za pośrednictwem urzędu do właściwego miejscowo sądu rejonowego.

Question: Czy zaświadczenie o zatrudnieniu jest jednym z dokumentów, który uprawnia obywatela Unii Europejskiej niebędącego obywatelem polskim do głosowania na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej?

Answer: Tak.

Question: Czy żeby zagłosować na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej trzeba znaleźć się w rejestrze wyborców?

Answer: Tak.

Question: Czy obywatele Unii Europejskiej niebędący obywatelami polskimi mogą znaleźć się w rejestrze wyborców?

Answer: Tak.

Question: Jaki warunek musi być spełniony, aby zostać wpisanym do rejestru wyborców?

Answer: Aby zostać wpisanym do rejestru wyborców, należy udowodnić, że wyborca stale zamieszkuje pod określonym adresem.

Question: Czy zaświadczenie o zatrudnieniu jest jednym z dokumentów, który umożliwia udokumentowanie faktu stałego zamieszkania?

Answer: Tak.