Datasets:

fosters
/

uilyam_folkner_pah_verbeny_all

audio audioduration (s) 8.29 20.4	text stringlengths 59 207	duration float32 8.29 20.4
	Мы прыехалі дадому амаль апоўначы, самым кароткім шляхам, прамінуўшы Джэферсан, пакінуўшы яго ў баку. Не паспелі мы яшчэ збочыць у пад'язную алею да брамы,	12.81
	як я ўбачыў, што ў холе, гасцінай і ў пакоі, які цётка Джэні без вялікіх намаганняў прымусіла нават Рынга называць залай,	10.36
	свецяцца люстры ды кандэлябры, і святло ад іх падае на порцік і на зямлю перад каланадай.	9.36
	Калі мы ехалі па алеі, я заўважыў чорныя сілуэты коней, цьмяны бляск жалеза і скуры іх збруі.	9.75
	Потым я распазнаў і людзей: Уаета і іншых з эскадрона бацькі. Я ж зусім забыўся на тое, што яны абавязкова тут будуць.	12.06
	Памятаю, ушчэнт стомлены ад язды і нервовага напружання, я яшчэ падумаў: перадыху не будзе. Сёння ж ноччу мне давядзецца даваць адпор.	12.64
	Відаць, яны выставілі дазорных перад домам, таму што Уает адразу выйшаў мне насустрач, а астатнія скупіліся вакол яго	9.38
	з выглядам надзвычайнай урачыстасці, уласцівай жыхарам поўдня пры такіх абставінах. Яны былі падобныя да сцярвятнікаў, якія прагнуць крыві.	13.29
	«Ну, хлапец», — сказаў Джордж. «Як усё гэта?» — вымавіў я. «Ці ён?»	8.51
	«Усё як мае быць. Ён стаяў тварам. Рэдманд не баязлівец». Як заўсёды, у Джона ў рукаве быў невялікі буйнакаліберны пісталет, але ён нават не крануў яго, і рукі нават не ўзняў.	17.24
	Мне давялося аднойчы бачыць, як ён гэта рабіў. Аднаго разу бацька паказаў мне гэты прыём. Свой кароткі, няпоўныя чатыры цалі даўжынёю пісталет,	12.9
	ён насіў прымацаваным да левага запясця з дапамогай бранзалета, зробленага ім самім з дроту і старой гадзіннікавай спружыны.	10.66
	Ускінуўшы абедзве рукі, ён страляў з-пад левага локця, нібы загароджваючы вочы ад сваёй ахвяры. Аднойчы	10.01
	ён нават зрабіў дзірку ад кулі на сваім рукаве. «Аднак вам трэба ехаць дамоў. Вас там чакаюць». Ды перш як заступіць мне дарогу, ён дадаў:	12.31
	«Але мы можам вас пазбавіць ад гэтага клопату. Кожны з нас можа ўзяць на сябе ўсё гэта. Я магу гэта зрабіць».	10.18
	Не паспеў я адказаць ці крануць з месца каня, як ён прадоўжыў, нібы загадзя падрыхтаваў гэтую прамову, прадугледзеўшы нават мае адказы, і цяпер	12.27
	ён гаварыў дзеля простай фармальнасці, як здымаюць брыль, уваходзячы ў дом, ці гавораць: «Сэр» незнаёмаму чалавеку.	9.76
	«Ты яшчэ зусім хлопчык, ты не маеш вопыту ў такіх справах. Да таго ж на твае плечы лёг клопат пра дзвюх жанчын.	9.55
	Не турбуйся, ён бы цябе зразумеў». «Думаю, што я здолею зрабіць усё сам». «Вядома», — вымавіў ён.	9.28
	І ў голасе яго не чуваць было ні каліва здзіўлення. Ён загадзя ведаў мой адказ. «Мы ўсе былі ўпэўнены,	10.1
	што ты адкажаш менавіта так». Ён зрабіў крок убок, і мая кабылка кранулася з месца, нібы не па маёй,	9.68
	а па яго волі. Яны рушылі ўслед з той самай прагнай, драпежнай, хцівай урачыстасцю сцярвятнікаў.	9.01
	І тут я ўбачыў Друзілу, якая стаяла ў жоўтай бальнай сукні сярод калон порціка на вяршыні лесвіцы ў святле, што лілося з адчыненых дзвярэй і акон, як на сцэне тэатра.	12.86
	І нават адсюль, на адлегласці ад яе, мне здавалася, што я адчуваю, як соладка пахнуць вербены ў яе валасах.	9.51
	Стаіць нерухома ў сваёй жоўтай бальнай сукні, і ўсё-такі з яе нібыта вывяргаецца аглушальны крык,	9.8
	нешта вельмі прагавітае, гарачае, палкае, неўтаймаванае, гучнейшае за тыя два стрэлы, што забілі бацьку.	10.2
	Потым я спешыўся, і кабылку павялі. А мне здавалася, што я ўсё яшчэ ў сядле і назіраю за тым, як узыходжу на сцэну, якую яна ўзвяла ў сваім уяўленні, яшчэ адным акцёрам. А ў глыбіні застылі,	19.309999
	нібы антычны хор, Уает і яго паплечнікі ў ялейнай урачыстасці, з якой сустракае кожны жыхар поўдня	10.49
	чужую смерць, з паважнай прагай да крывавых відовішчаў, якія ўзніклі яшчэ ў старажытным Рыме,	9.3
	потым былі пераасэнсаваныя пратэстантызмам, народжаным у імглістым, туманным, пахмурным Альбіёне,	8.85
	і нарэшце перасаджаныя ў гэты край лютай спёкі і лютай сцюжы, якія загартавалі чалавека снегам і спёкаю так, што цяпер ён не баіцца ні таго, ні другога.	16.860001
	Я ўзышоў па прыступках, наблізіўся да яе фігуры, прамой, жоўтай і нерухомай, як свечка. Яна толькі паварушылася, каб падаць мне руку.	11.25
	Мы сталі побач, пазіраючы на натоўп унізе, а за ім, на мяжы асветленай прасторы, скупіліся коні.	8.9
	Адзін з іх тупнуў капытом, пырхнуў, бразнуў стрэменем. «Дзякуй вам, джэнтльмены», — сказаў я.	9.54
	«Мая цётка і мая, э, і Друзіла, мы ўсе ўдзячныя вам. Не будзем вас больш затрымліваць. Дабранач».	10.17
	Яны глуха забурчэлі і павярнуліся, каб пайсці. Толькі Джордж Уает азірнуўся на мяне і кінуў: «Значыцца, заўтра?» «Заўтра».	12.04
	І яны пайшлі, трымаючы ў руках брылі. Ішлі на дыбачках нават па зямлі, мяккай і пругкай, нібы той, хто спаў адзін у доме ў гэты час, мог прачнуцца.	14.78
	Калі яны ўсе пайшлі, мы з Друзілай павярнуліся і накіраваліся да дзвярэй. Яе рука лёгка ляжала на маёй, ледзь дакранаючыся да майго запясця, але нібыта электрычны разрад працінаў усё маё цела.	16.129999
	Яе цёмная, шалёная драпежнасць калаціла ўсю маю істоту. Каля майго пляча плыла вербена ў коратка пастрыжаных валасах.	11.07
	А вочы яе глядзелі на мяне з захапленнем і шаленствам. Мы прайшлі праз хол. Яе рука	9.69
	вяла мяне без асаблівых намаганняў, увайшлі ў залу. Я адразу адчуў тую змену, якую нясе ў сабе смерць.	10.02
	Яна была не ў тым, што ён быў ужо нежывым прахам, але ў тым, што ён цяпер ляжаў. Але я яшчэ не павярнуў да яго галавы, бо ведаў: калі толькі гляну на яго, у мяне зойме дух і не будзе чым дыхаць.	15.67
	Я падышоў да цёткі Джэні, што паднялася мне насустрач з крэсла, за якім стаяла Лувінія. Цётка Джэні была сястра бацькі, крыху вышэйшая за Друзілу, але не старэйшая за яе.	13.76
	На самым пачатку вайны яна страціла мужа. Яго забілі ў форце Моўлтры снарадам, пушчаным з фрэгата паўночнікаў. І шэсць гадоў таму пераехала да нас з Караліны.	13.46
	Мы з Рынгам у фургоне паехалі тады сустракаць яе на станцыі ў Тэнесі. Стаяў студзень, халодны, ясны.	9.21
	Каляіны былі зацягнутыя ледзяной коркай. Дамоў мы вярталіся на козлах, з карункавым парасонам у руках. А Рынга мясціўся ў кузаве, трымаючы на каленях	12.82
	кошык з дзвюма бутэлькамі херасу, двума чаранкамі язьміну, якія цяпер зрабіліся ўжо кустамі ў нашым садзе,	9.11
	і каляровымі шкельцамі, якія яна павыцягвала з вокнаў у доме, дзе нарадзіліся яна, бацька	9.34
	і дзядзька Баярд. Каб зрабіць ёй прыемнае, бацька потым уставіў гэтыя каляровыя шкельцы веерам у акно гасцінай.	10.06
	Мы праехалі па алеі да дома, і бацька, які вярнуўся з чыгункі, сышоў з прыступак, памог ёй злезці з козлаў і сказаў: «Добры дзень, Джэні».	12.72
	А яна адказала: «Добры дзень, Джоні», — і заплакала. А цяпер яна стаяла і глядзела на мяне,	10.28
	такая ж гарбаносая, як бацька, тыя самыя валасы, тыя самыя вочы, але пазіраюць яны не ганарыста і фанабэрліва, а ўважліва і мудра.	12.21
	Я падышоў да яе. Яна нічога мне не сказала, толькі злёгку прыцягнула да сябе за плечы і пацалавала.	8.67
	І тут зазвінеў голас Друзілы, нібыта яна толькі чакала, з шалёнай нецярплівасцю чакала канца гэтай фармальнасці.	9.66
	Ясны, як метал, бяздушны, аднатонны, серабрысты, урачысты быў у яе голас. «Падыдзі да мяне, Баярд».	10.04
	«Табе трэба крыху адпачыць з дарогі», — прапанавала цётка Джэні. «Не», — перарвала яе Друзіла тым жа самым серабрыстым, экзальтаваным голасам. «Э, не, адаспацца ён яшчэ паспее».	15.85
	І зноў яе рука без асаблівых намаганняў лёгка павяла мяне, і толькі цяпер я паглядзеў на яго.	10.18
	Усё гэта я так сабе і ўяўляў: шабля, плюмаж і іншае, але ўсё гэта было непапраўна другое.	11.75
	Толькі ў тое імгненне я ясна ўсвядоміў гэтую беспаваротнасць. Так тое, што праглынуў, можа некаторы час знаходзіцца ў страўніку каменем, не засвойваючыся.	15.79
	Па-другому бясконцымі былі гора і жаль, з якімі я глядзеў на родны твар, нос, валасы, павекі, пад якімі хавалася напышлівасць ягонага погляду, на твар,	14.06
	які я ўпершыню бачыў уціхаміраным, на рукі, бяздзейныя і здранцвелыя, на рукі, заплямленыя непатрэбнай крывёю.	12.1
	Прынамсі, аднойчы яна была праліта зусім дарэмна. На рукі, няўклюдныя нават у цяперашняй сваёй нерухомасці, якія, аднак, зрабілі тое, што яго пераследвала, відаць, і ўдзень, і ўначы,	20.4
	так што ён быў цяпер рады забыцца. Дзіўныя гэтыя прыдаткі, нязграбныя ад прыроды,	8.85
	і ўсё-такі прыстасаваныя чалавекам для дзеянняў разнастайных, неспадзяваных і недаравальных.	10.83
	Зараз яны расціснуліся і выпусцілі жыццё, за якое чапляліся так шалёна і адчайна, і тут я адчуў, што ў мяне перахапіла дых.	10.79
	Відаць, Друзіле давялося двойчы вымавіць маё імя, перш чым я павярнуўся. Убачыў, што цётка Джэні і Лувінія глядзяць на нас,	11.13
	пачуў, што з голасу Друзілы знікла звонкая, абыякавая нота, і ў ціхім, напоўненым смерцю пакоі голас яе гучыць цяпер ціха і палка.	15.34
	Яна стаяла зусім блізка, павярнуўшыся да мяне, зачароўваючы мяне зноў узмоцненым у сто разоў пахам вербены,	8.86
	і працягвала мне два дуэльныя пісталеты. «Вазьмі, Баярд», — вымавіла яна тым жа тонам, як некалі сказала: «Пацалуй мяне».	12
	І падала пісталеты, пазіраючы на мяне сваім драпежным і палымяным поглядам, гаворачы голасам палкім, ціхім, у якім хавалася абяцанне:	12.91
	«Вазьмі іх. Я берагла іх для цябе і зараз аддаю. О, ты будзеш мне ўдзячны, будзеш памятаць мяне, якая дала іх табе ў рукі зброяй боскай кары, адняла іх для цябе ў нябёсаў.	16.15
	Ці адчуваеш ты іх? Гэтыя хутка ўзведзеныя куркі, гэтыя доўгія ствалы, якія б'юць без промаху. Ты ўжо выпрабаваў іх? Прамыя і імклівыя, як помста, усемагутныя і пагібельныя, як каханне».	15.32
	І зноў, як тады, падняла яна рукі да валасоў, няўлоўна і жвава выцягнула з іх вербену, адну галінку ўсунула мне ў пятліцу, другую скамячыла пальцамі, гаворачы шпаркім, палкім, ціхім голасам:	16.190001
	«Вось гэтую галінку даю табе. Насі яе заўтра, яна не завяне. А гэтую адкідаю прэч». І кінула сабе пад ногі. «Канец. Развітваюся з вербенаю.	13.47
	Я заглушала ёю пах мужнасці, таму яна і была мне патрэбна. Дай паглядзець на цябе». Яна зрабіла крок назад,	10.38
	падняла да мяне твар, бяз слёз, натхнёны, утаропіла ў мяне драпежны, з палкім бляскам погляд.	9.38
	«Ты не ведаеш, які ты прыгожы. Зусім яшчэ малады, а табе наканавана забіць, адпомсціць, голымі рукамі здабыць агонь з нябёсаў, які апаліў і звергнуў Люцыпара.	16.610001
	Не, гэта я сама прынесла яго табе. О, ты будзеш мне ўдзячны, калі я памру, і ты ўсё будзеш памятаць мяне».	11.17
	І, зусім ужо стары, гаварыць сабе: «Я спазнаў усё». «Гэта здзейсніць твая правая рука?»	8.85
	Хуткім рухам, перш чым я зразумеў, што ён значыць, яна схапіла маю правую руку, якая па-ранейшаму трымала адзін з пісталетаў, нахілілася і пацалавала. Я не паспеў адняць руку,	14.59
	але тут яна сцішылася, усё яшчэ ў позе палкай пакоры, гарачымі губамі і пальцамі кранаючы маю скуру, дотыкам лёгкім, як сухое лісце,	12.86
	але ад іх струменіў той электрычны зарад, цёмны, шалёны, нястрымны, які назаўсёды пазбаўляе спакою.	10.16
	Сцішылася, таму што жанчыны мудрыя. Крануцца губамі ці рукою, і таемныя веды, часам празорлівасць, перадаюцца сэрцу, мінаючы марудлівы мозг.	15.3
	Потым выпрасталася, утаропілася ў мяне з непераносным, невыказным, нясцерпным і недаверлівым здзіўленнем.	9.99
	Яно было відно на ўсім яе твары, але вочы былі яшчэ зусім пустыя. І амаль хвіліну, здавалася,	10.22
	стаяў я і чакаў, пакуль з вачэй знікне пустэча. А цётка Джэні і Лувінія глядзелі на нас.	9.5
	Ні крывінкі не было ў твары Друзілы. Губы прыадкрытыя і бясколерныя, нібы гумавае кольца, якім запячатваюць слоікі з варэннем.	10.7
	Але неўзабаве вочы яе напоўніліся пякучым усведамленнем здрады. «Дык ён і не?» — сказала Друзіла. «Ён і не?	12.14
	А я яму руку пацалавала!» І засмяялася. Смех узмацніўся і перайшоў у крык. Яна рагатала, закрываючы рот рукою,	11.15
	імкнучыся заглушыць гэты рогат, які прасочваўся праз пальцы, падобны да вывергнутай ежы, не адводзячы ад мяне недаверлівага, гаротнага, тужлівага погляду.	14.58
	«Лувінія!» — паклікала цётка Джэні. Абедзве яны наблізіліся да Друзілы. Лувінія абняла яе, прытрымліваючы.	9.49
	Друзіла павярнулася тварам да Лувініі. «Я яму руку пацалавала!» — закрычала яна. «Ты бачыла? Руку пацалавала!»	9.96
	І зноў смех перайшоў у лямант, у рогат, і зноў яна спрабавала стрымліваць яго рукой, як дзіця, занадта напхаўшы ежы ў рот.	10.76
	«Завядзі яе наверх», — сказала цётка Джэні. Але Лувінія і без гэтай прапановы ўжо ішла да дзвярэй, падтрымліваючы, амаль несучы Друзілу, і смех саслабеў,	13.03
	але за дзвярыма зноў узмацніўся, нібыта ажыў на прасторы пустога і ярка асветленага хола.	8.98
	Потым зрабілася ціха. І я адчуў, што пачынаю задыхацца. Млосць падступіла да горла, і не стала чым дыхаць.	10.09
	Лёгкім не хапала паветра ў пакоі, у доме, ва ўсім гэтым свеце, пад цяжкім, душным, нізка навіслым небам,	9.63
	дзе сонца быццам ніяк не можа павярнуць на зіму. І ўжо цётцы Джэні давялося двойчы паўтарыць:	10.77
	«Баярд, Баярд, ты не хочаш забіваць яго. І не трэба. І не трэба. Так, і не трэба, Баярд. Істэрыка беднай Друзілы тут не вырашае нічога.	14.69
	І ён не вырашае, бо яго ўжо няма ў жывых. І ні Джордж Уает, ні іншыя, што будуць чакаць цябе заўтра. Ты не баішся, я ведаю».	11.14

End of preview. Expand in Data Studio

Пах вербены

Аўтар / Author: Уільям Фолкнер
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).


Радкоў у датасеце	416
Працягласць	1 гадз 19 хв
Частата дыскрэтызацыі	44100 Hz
Каналы	мона
Даўжыня фрагмента	да 30 с

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)
duration — даўжыня фрагмента ў секундах

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.